Saturday, 22 April 2017

පොලොන්නරුව, පරාක්‍රම සමුද්‍රය හා වැවට අකුණු ගැසිම






පොලොන්නරුව මගෙ හිතෙ අමතක නොවන මතක සටහන් ඇන්ද නගරයයි. හරියටම කිව්වොත් කවදාවත්ම අමතක නොවන, ජීවිතෙ ලස්ස්නම කාලෙ ගෙවුනෙ පොලොන්නරුව හා අවට ඇති පුංච්ම පුංචි ගම්මාන වලයි. අවුරුදු වලින් ගනින්නට බැරි තරම් අඩු කාලයක් ගෙවුනත් ජීවිතෙ ජීවත් කරවන්න අරුතක් මට හොයලා දුන්නු කාලයක් ඒ. එයින් වාඩාත්ම හිතට වද දුන්න මැණිකෙ නැන්දගෙ ආදරය ගැන ලියලා මම හිත නිදහස් කර ගත්තෙමි. සිදුවීම් එකින් එක පෙලගස්වා ලියන්නට තරම් නොහි අතීතෙට එක්වුනු ජීවිත මතක හාරා අවිස්සිමම හිතට සුවදායකය. 

අපේ පුංචි ඔඩිට් ෆර්ම් එක, මගෙ මුල්ම රස්සාවයි. පොඩි පඩියකට වැඩ කලත් එ රස්සාවෙ ආත්ම තෘප්තිය ඕනෑවටත් වඩා තිබුණා. මහවැලිය අතුරු ව්‍යාපෘතියක ඔඩිට් එක ලැබිලා යන්න කැමති ළමයි කියන්න කියලා සර් කිව්වාම ඉහෙ මලක් පිපුනෙ මගෙ විතරක් නෙමෙයි. මගෙ වටෙ හිටපු හොදම යහලුවන් කිහිප දෙනාත් දෙපාරක් නොසිතාම මෙ ගමනට කැමැත්ත පල කරෙ සතුට දෙගුන තෙගුන කරමින්. ඉක්බිතිව එලබෙන සතිඅන්තයෙ පොලොන්නරුව බලා පිටත් වීමට නියමිත උනත් මටත් දින්නාටත් යාන්නට ලැබුනෙ සතියකට පසුවයි.

පාන්දර 4.20ට විතර කඩවත පසු කරන 'සුදු දුව' බසයේ දින්නා කලින් කොන්දොස්තර මහත්තයයි. (එදා එහෙම උනත් අද දින්නා තම නමටම ව්‍යාපාරයක් අයිති කරගෙන සිටියි). හරියටම 8.30 ට පොළ හන්දියෙන් හරවන 'සුදු දුව' පැය හතරට පොලොන්නරු යන්නිය. තේ බොන්නට වත් නොනවත්වන ඇය එක දිගට පොලොන්නරුව බලා ඇදුනත් මගින් ගොඩවෙන නංගිලාගෙ අතින් වැලිතලප කෑල්ලක්, හැලපයක්, ලැවරියාවක් රියදුරු අයියාට හා කොන්දොස්තර අයියාට වරදින්නෙම නැත. රියදුරු අයියාට නම් ඔය කිසිවක් අතෙ නොගෑවිම බඩට දමා ගත හැක. එ ගැන පුංචි ඉරිසියාවක්ද නැතුවාම නෙමෙයි... සර්ගෙ අයියා පදිංචි වෙලා උන්නෙත් පොලොන්නරුව නව නගරයෙ නිසා අපිට නවාතැන් පහසුකම් දෙන්න ඉදිරිපත් වෙලා තිබුණෙ නොපැකිලිවමයි. ඉන් පසු අපේ නවාතැන උනේ පොලොන්නරුව නව නගරයේ එක් මායිමකයි.

සතියකින් නොදැකපු උන් ටික එක්ක ආගිය තොරතුරු කතා කරන්න නොදී මුලින්ම හරස් කැපුවෙ චාමර අයියායි.

ශොටක් දාගනින්කො දෙන්නත් එක්කම. වැවෙ නාන ගමන් කතා කරමු.

බොන ගමන් කතා කරමු එක අහලා තිබුනත් නාන ගමන් කතා කරමු අහන්නෙ පලවෙනි පාර්ට නිසා දින්නා මගෙ මූන දිහා බලුවත් වැවෙ කිව්ව නිසා ආයෙ මොකට ඒ ගැන දෙපාරක් හිතන්නද.

සුදු වැලි පාර දෙපත්තෙ අතු පතර ගණට විහිදා ගත් දැවන්ත සියඹලා හා තෙක්ක ගස්, ඈතින් ඈත වන්නට තියෙන පලු දෙකෙ ගෙවල්, උණ බම්බු දෙකෙ කඩුල්ල තරමක් නගරික අපිට කතා කරන්නට තරම් මාතෘකා වන්නට වුනෙ රුපවාහිනියෙ ටෙලියෙන් දැකපු රූප ඇත්තටම අස් ඉදිරිපිට රූප මවමින් තිබුණු නිසා. උසට උසෙ වැව් බන්ට් එක පේන මානයෙ ඇති හැම ගෙයකම සිමෙන්ති පඩියට උඩින් බිත්තියෙ කහට පැල්ලම වැව වාන් දැමු ආකාරය නිදසුන් සහිතව ගෙනහැර දැක්වූවා. වැව් බන්ට් එක උඩට නැගගත් මට තරමක් සිදි ගිය පරාක්‍රම සමුද්‍රය හා ඈතින් සමුද්‍රයේ මැදට වෙන්නට ඇති කඳු ගැටයක ඇති පුංචි පන්සලක් මුල් වරට දැක ගත හැකි උනා. එදායින් පසු නව නගරෙ උන්න හැම දවසකම උදෙ හවස නාන්න, රෙදි හොදන්න, හවසට බීර බෝතලයක් බොන්නට සමුද්‍රෙට එන එක අපි හැම දෙනාගේම පුරුද්දක් උනා.

දිනෙන් දින ගෙවිලා ගිහින් වැවෙ තරමක් මැද හරියෙන් ඇවිදගෙන යන්න පුළුවන් දුරින් පුංචි දූපතක් මතු උනා. එ පුංචි ඉඩන් කෑල්ල තමයි ඉන් පස්සෙ අපෙ සුපුරුදු ස්ථනය උනෙ. සෙට් එකෙ උන්න හීන්දාරියා නිසාම මාව අනිත් උන් ටික උස්සලා අරන් පුලුවන් තරම් දුරක් විසික් කරන එක දින චරියාවෙ කොටසක් උනා. මමත් බෙරී සිටිමට පුංචි වත් උත්සහයක නොයෙදුනෙ උඩින් විසිවි වතුරට වැටිමට බෙහෙවින්ම ආශාකල නිසා. නැවතත් පීනාගෙන දූපතට එන මම දෙතුන් වරක් වත් වතුරට විසි වෙන්නෙ අහල පහල රෙදි හොදන්නට හො නෑමට ආ ගම්මුන්ගෙ සිනා හඩ මැදයි. 

සමුද්‍රෙන් නාපු අවසන් දිනය එලඹුන, වටින් පිටින් වැහි මන්දාරම්ක් ගලා ආ දිනය මට අද වාගෙ මතකය. වෙනදා මෙන් නාන්නට යන්නට සර්ගෙ අයියා හරස් කැපුවෙ වැස්ස වටෙන්නට ලග බව මතක් කර්මින්. වැස්සෙ වැවෙ නෑම වෙනස්ම අත්දැකීමක් ගෙනන බව දන්න නිසාම අකුණු අවදානමත් නොතකා වැව පැත්ටට ඇදුනා. ගම්මුන් එක්කෙනා දෙන්නා නෑම් අහවර වෙලා ගොඩට එද්දි නාන්නට යන මෙ තරුණයන්ට අකුණු අවදානම මතක් කලෙ පොලොන්නරුවට අලුත් බව නොරහසක් නිසා. වැවේ වතුර දිනෙන් දින අඩු වෙද්දී වතුර ලගට ගෙනත් තියපු පැතලි ගල් ගම්මුන් හා එක්ව වැව් බන්ට් එක ලගින් ගෙනත් තිබ්බෙ එ ගල් වතුරට යට වී නැවත ප්‍රයොජනයට ගත නොහැකි වීම වලක්වීමටයි. වෙනදා වගෙම වතුරට පැනලා උන්නු අපිට මහා හෙනයක හඩ ඇසි තත්පර කීපයකින් 'කරන්ට් එක වැදුනා' යයි කෑගසමින් ගොඩට පැන්නේ මරණ බය දැනුනු ගානටයි. අකුණෙන් විනාඩියකට පමණ පසු වැස්ස වැටෙන්නට පටන් ගත් අතර එක දිගට නොනවත්වා සතියක් විතර වැස්සේය.

විස්තරය කී කල සර්ගේ අයියා නම් කිව්වේ සමුද්‍රේ මැද තියෙන පුංචි පන්සල තියෙන දුපත ඒ හරියේ තියෙන උසම තැන නිසා අකුණු සන්නයකයක් මගින් අකුණ වැව පතුලට මුදා හරින නිසා අකුණේ සැර අනුව වතුරේ පැතිරිය හැකි බව හා ගම්මුන් කිහිප දෙනෙක්ම වැස්සේ වැවේ නා අපි වාගේම ලාවට අකුණු වද්දගෙන ඇති බවත්ය.

Sunday, 2 April 2017

කෙසෙල් කැන විසින් හොරාව වැට පැන්නීම



[මෙය මම කලකට ඉහතදී ලිව්ව කතාවක් වැරදි අඩුපාඩු සාදා නැවත පලකිරීමකි]

ගයාන් නින්දෙන් ඇහැරී ඔරලෝසුව දෙස බැලුවිට එහි පාන්දර 2.30 ලෙස සටහන්ව තිබුණා. තම පපුවට තුරුළු වී නිදන ලක්මාලිගේ ලය මඩල රිද්මයකට උස පහත් වීමෙන් ඇය තද නින්දේ බව පසක් කරගත් ගයාන් ඇයට නොදැනෙන්න ඇඳෙන් බැස්සේ නින්ද අහලකවත් නොවුන නිසා. කොපි උගුරක් සාදාගෙන සාලයට පැමිණ දුම් වැටියක් දල්වා ගත්තේ පෙර දින රැයෙහි සිදුවූ යම් සිදුවීම් පෙළෙහි නොතේරෙන තැන් කිහිපයක්ම ලෙහා ගනිමටයි. පරිසරයේ ඇති නිහඬ බව බිඳින්නට, බාදා කරන්නට කවුරුවත්ම නොමැති වීම ගැන ගයාන් බෙහෙවින්ම සතුටු වුනා.

අවුරුදු 02 ට පෙර අතිනත ගත්ත ලක්මාලි හෙදියකි. මෘදු මොලොක් ගතිගුණ උපතින්ම උරුම කරගත් ඈ දඟකාරියකට වඩා කෝඩු කාර පෙම්වතියක්ම වුනා. ගයාන් බෙහෙවින්ම ප්‍රිය කලේ එයටයි. ආලිංගනයෙහි මෘදුව හැසිරෙන ඕ ගයාන්ගේ උණුසුම තවරා ගන්නට බෙහෙවින්ම ප්‍රිය කලා. එහි ආදරය අතුරුවේ ඔහුව මුසපත් කරවන නියාවෙන්ම මිස, වෙන කිසියම් දෙයක් එහි ගැබ් නොවූ බව ගයාන් හොඳින්ම දැන උන්නා. එත් පෙර දින රාත්‍රී ආලිංගනයේහි ඇයගේ හැසිරීම බෙහිවින්ම ප්‍රවේගකාරී වුනා. මින් පෙර අත් විඳ නැති තැන් ස්පර්ශ කරන්නට ගයාන්ටත් පෙර ලක්මාලි මුල් පියවර තබා තිබුණා. යම් තැනකදී ක්ෂණයකින් අගේ මුවින් පිටවූ වදනකින් ඔහුගේ හිත සසල උනේ ඈ පිළිබඳව අදහසකින් නොව මින් පෙර එය අසා ඇති හුරු පුරුදු කමක් දැනුන නිසා. ගයාන් ඒ ඔස්සේ ඉව ඇල්ලුවා.

ගයාන් සහ ලක්මාලි විවාහ වී කුලී නිවසට පදිංචියට පැමිණියේ රජයේ රෝහලක හෙදියක් වූ ඈ ණයක් ගෙන ඔහුට පිය උරුමයෙන් ලද ඉඩමේ නිවසක් තනා පදිංචි වීමටයි. එයට ගයාන්ට වඩා බෙහෙවින්ම උත්සුක උනේ ලක්මාලියි. දෙදෙනාම රැකියාවෙහි නියැලෙන නිසාත් ලක්මාලිට රෑ වැඩ මුර අනිවාර්‍ය නිසාත් වැඩ නිමවී එන ගයාන් ඉක්මනින් ඇඳුම් මාරු කර කුස්සියට එන්නේ ඇයට උදව් කරන්නයි. එය උදව්වකට වඩා ගයාන්ගේ හිතේ ඈ කෙරෙහි වූ ස්නේහය නිසාම කල දෙයක් උනා. ඔය අතරදියි ගයාන්ගේ පියාගෙන් ඇරයුමක් ලැබුනේ ඔහු සමග පදිංචියට එන ලෙසට. ලක්මාලි එක හෙලාම විරුද්ධ වුවත් ගයාන්ගේ මවගේ වියෝවෙන් පසුව පියා තනිව ජීවත් වන නිසාත්, මුදල් ඉතිරිය නිසාත් ලක්මාලිට ගයාන්හට අවනත වන්නට සිදු උනා.

ගයාන් තවත් දුම් වැටියක් දල්වාගෙන ඉදිරි පස දොර හැර පෝටිකෝවේ ඇති පුටුවට බර වුනා. අවස්ථාවට යම් අඩුපාඩුවක් දැනුනෙන් වොඩ්කා බාගයක් හා වීදුරුවක් රැගෙන විත් නැවතත් පුරුදු පුටුවටම බර උනා.

දෙපල එක්ව රාත්‍රී කෑම වේල පිළියෙල කරමින් උන්නේ පෙර මෙන් නොව, පියාට යම් තාක් දුරකටවත් හොඳ ආහාර වේලක් පිළියෙල කීරීමට දෙදෙනාම උත්සුක උනා. ගයාන්ගේ පියාගේ අදහස වුයේ මුළුතැන්ගෙහි කටයුතු ලක්මාලිගේ දෝතින්ම පමණක් සිදුවිය යුතු බවයි. එය රාත්‍රී කෑම මේසයේදී පියාගෙන් දෙදෙනාට ඉදිරිපත් වුනා. ලක්මාලිට වඩා ගයාන් ඉන් බොහෝ තැවුනා. කේන්තිය පාලනය කරගන්නට නොහැකි උන ඔහු පියා සමඟ බහින් බස් වුනා. ගයාන්ගේ කරුණු දැක්වීම ඉතාමත්ව සාර්ථක උනත් පියා වරද බාර ගෙන පරාජය පිළිගන්නට සුදානම් උනේ නෑ. අවසානයේ පියා විසින් නිවසෙන් පිටවීමට දැනුම් දීමෙන් පසුව රාත්‍රී කෑම වේල අවසන් උනා. ගයාන් කිසිවක් සිදු නොවූ ලෙසට හැසිරෙන්නට උත්සහ කලත් ලක්මාලි ඉන් බෙහෙවින්ම කම්පාවට පත් වෙලයි සිටියේ.

එදා කෑම මෙසේයේදී සිදුවූ සිදුවීමෙන් පසු ලක්මාලිගේ සහ පියාගේ කැලබිම හා හැසිරීම ගයාන්ට ප්‍රශ්නාර්ථ පමණක් ඉතිරි කළා. දිනක් දෙකක් නොව කිහිප දිනක්ම ඈ නියමිත වෙලාවට පෙර වැඩමුරය අවසන්ව නිවසට පැමිණ තිබුණා. ගයාන් ඒ බව දැනගත්තෙත් නිවසට අඩිය තිබ්බටත් පසුවයි. ටික දිනකින් පියාගේ දැනුම් දීම හකුලාගෙන තිබුණා. එයද ඔහුට දැනගන්නට ලැබුනේ ලක්මාලිගෙන්මයි. ගයාන්ගේ මල්ලිට ලියා තිබුන මහා ගෙදර ගයාන්ගේ නමටත්, ගයාන්ගේ නමට ලියා තිබුන ඉඩම මල්ලිගේ නමටත් ලියන්නටත් පියා කටයුතු කර තිබුණා. ඒ ගැන කතා කල විට ලක්මාලිගේ මුවෙහි ඇදුණු සිනහව අදටත් ගයාන්ට ආගන්තුකයි. ගයාන්ගෙන් ලද ආදරය ලක්මාලිව සෙමින් යතා තත්වයට පත් කරමින් තිබුණා. තිබු දුරස්බව දුරස්කරමින් දෙදෙනා නැවත පෙමින් වෙලුනත් පිය-පුතු සම්බන්ධතාවය පෙරටත් වඩා පලිදු වූ එකක්ම වුනා. මේ සිදුවීම් පෙළ එකිනෙක ගැලපි සිදුවන්නට අවුරුද්දකට වඩා වැඩි කාලයක් ගත්තා.

ඈ තමාගේ නින්ද අහිමි කර සුවට නිදන්නීය. එය ඔහුට අපුලකට වඩා ආශ්වාදයක් ගෙන දුන්නේ හිතත් එක්ක තනි වෙන්නට ලද අවස්ථාව නින්දට වඩා වටිනා නිසයි. ගයාන් මේ හිමිදිරියේ දුම් වැටි කිහිපයකටත්, වොඩ්කා වඩි 3-4 වගකියා සිටියා. හිත කොහේ කොහේ අතරමං වෙනවද කියා ඔහු දැන උන්නේ නැහැ.

යම් දිනක පුංචි ගයාන් පාසැල් ඇරී අමතර පංති නොයා මගහැර ගෙදර පැමිණියේ මවට වැඳ හෝ සමාව ඉල්ලන්නට සිතාගෙනය. පියාගේ බයිසිකලය නිවසේ ඉදිරියේ නවතා තියෙනු දැක ගයාන්ගේ දෙපා පණ නැති බවක් දැනුණා. "අද තාත්තා කලින් ඇවිත්" පුංචි ගයාන්ගේ හිත යකාගේ කම්මල වගේ, මන්ද පේර කොටු පාර නොවරදින නිසා. සෙමින් දොර විවර කර නිවසට පය තිබ්බ පුංචි ගයාන් සාලය හරහා ශබ්ද නොනැගෙන ලෙස සිය කාමරයට ගමන් කරමින් සිටියදී මව හා පියාගේ නිදන කාමරය දෙසින් ඇසුණු දෙයින් බිය වුනත් පියාත් මව සමග සිටින නිසා එය ගණන් නොගත්තේය. නොතෙරෙන දෙයකට හිත වෙහෙසනවට වඩා අමතක කර දැමීම වඩා හොඳ බව පුංචි ගයාන්ට එම මොහොතේ තේරි තිබුණි.

ගයාන්ටත් පෙර ඔහුගේ සිත විසින්ම ඔහුටත් නොකියා මේ සියල්ල අමතක කර දමා තිබුණා. මේ නොනිදන රාත්‍රියෙහි ඒ ගැන සිතන්නට ගයාන් බොහෝ සෙයින් වෙහෙසුණා. ක්ෂණයකින් මතුවූ මතකය ගයාන්ට අමතක නොවන අතුල් පහරක් එල්ල කලා. එදා සිය මවගේ මුවින් පිටවූ වදනම පෙර දින රැයේ සිය බිරිදගේ මුවින් පිටවී තිබුණා.

Wednesday, 29 March 2017

වික්ටරුයි මමයි , බ්ලොග් ලියන අයයි

සොඳුරු සඳවතිය, වික්ටර් රත්නායක නම් වූ  ඒ ගාන්ධර්වයාගේ තමන් කැමතිම ගීත 10ක් බ්ලොගයේ ලියන්න සොඳුරු ආරාධනාවක් කලහම නොලියා කොහොමද. ඒ නිසාම ඇගේ හෙඩිමම හොරකන් කලේ ඒ ගෞරවයත් ඇයටම දීමටයි. වික්ටර් රත්නායක මහතාගේ ගීත ගොන්නෙන් ගීත 10ක් තේරීම කල නොහැක්කක් මෙනි. ගීත 20ක් වත් දුන්නා නම් මේ වැඩේ තරමක් ලේසි වෙන්න තිබුණා. ඒ තරමට මේ ගීත ජීවිතය හා බැඳිලා.  

01. කඳුළු පැන් කෙණ්ඩියක්

අද කාලේ හැම ආදරවන්තයෙක්ම, වන්තියක්ම ඇසිය යුතුම ගීතක් කියලයි මටනම් හිතෙන්නේ. ඒ තරම් මේ ගීතයේ පද හරි රසවත්.

කඳුළු පැන්... කඳුළු පැන් කෙණ්ඩියක්
සිනහා මල් ... සිනහා මල් වට්ටියක්
දෑතට ගෙන යා හැකි දුර ගව් සියයක් වත් වේ නම්
ප්‍රේම වන්තයෙක් උනාට කමක් නෑ මලේ

සුසුම් වැල්... සුසුම් වැල් පොලගුවක්
පැතුම් මල්... පැතුම් මල් පලිගුවක්
දෑතට ගෙන යා හැකි දුර ගව් සියයක් වත් වේ නම්
ප්‍රේම වන්තයෙක් උනාට කමක් නෑ මලේ

උණු කඳුළු... උණු කඳුළු වත් මුලක්
මල් පැදුරු... මල් පැදුරු පන් මිටක්
දෑතට ගෙන යා හැකි දුර ගව් සියයක් වත් වේ නම්
ප්‍රේම වන්තියෙක් උනාට කමක් නෑ නගේ



02. මාලිනියේ

එකම ගීතය ඇතුලේ ආදරයේ හා විවාහයේ සුන්දරත්වය හා එහි මායාව හරි අපුරුවට...

මාලිනියේ... (ඉන්ද්‍රජාලය)
මා මනසේ... (අන්ධකාරය)
මා දෑස සොයනා... (ඔබ දෑස නෙත)
රුව අඳුනා
මාලිනියේ (නොරැවටෙන්)

මංගල පෝරුව මස්තකයේ... (අමන තරුණය)
මම ඇය ඇත ගනිමි
මංගල පෝරුව මස්තකයේ... (අමන තරුණය)
මම ඇය ඇත ගනිමි
(සිපිරි ගෙය ඔය තරම් සොඳුරුද)

පතිවත රකිනා කුල කුමාරි...(අරුම පුදුමය)
මම ඔබ රැක ගනිමි
පතිවත රකිනා කුල කුමාරි...(අරුම පුදුමය)
මම ඔබ රැක ගනිමි
(වරදේ නොබැදෙන ලඳුන් ලොව නැත)


https://www.youtube.com/watch?v=rUrcQ43nu-Y



03. සිහින හතක් දුටුවෙමි

මොනවා කියන්නද මන්දා මේ සින්දුව ගැන නම්. කොච්චර ඇහුවත් නැවත නැවත අහන්න හිතෙන සින්දුවක්

සිහින සතක් දුටුවෙමි මම සත් දවසක් එක විලසින්
එක සිහිනෙක ඔබ දුටුවා සිඟන්නියක සේ...

ඔබ මගේ පැල්පතට පැමිණ, ආයාචනයක් කරමින්
ජීවත් වන්නට කිසිවක් ඉල්ලා සිටියා...

කිසිවක් දෙන්නට මට නැත, තිබුනේ පිරිසිදු හදවත
සිඟන්නියේ එය ඔබ හට දුන්නා මතකයි...

එදා මගේ හද අරගත් ඔබ, අද මට වැඩි පොහොසත්
ඒ හින්දා මටත් එලෙස පිහිට වනු මැනේ...

https://www.youtube.com/watch?v=9spSuxAAGio


04. අපේ හැඟුම වලට

හඳ පානේ, මද අඳුරේ ඇත පටලා යන්න කවුද අකමැති. ඒත් මේ ගීතයේ විරහවක් මයි...

අපෙ හැඟුම් වලට ඉඩදී මොහොතක්
ඉඩ ලබා ගනිමු තරමින් වියතක්
හඳ පානේ... මඳ අඳුරේ...
අත් පටලා යමු ආයේ...

ඔබ ඔබෙ හෙවනැල්ලෙන් මිදී
මම මගෙ හෙවනැල්ලෙන් මිදී
අවුදින් හෙමින් රහසින් මුමුනා
හඳ පානේ මඳ අඳුරේ...

හිරකර හසරැල්ලෙන් හැඬුම්
අපි හිනැහෙමු සපුරා පැතුම්
මතු ආත්මයේ හමුවෙන පැතුමින්
යමු වෙන්වී හිමිදිරියේ...

https://www.youtube.com/watch?v=IoJARvwppzs


05. අඹ ගස් යට

අවංක ආදරවන්ත බඹරා බඹරියන් දෙදෙනෙකුට මැදිවුන... 

අඹ ගස් යට මල් හැලිලා
සුවඳේ බැරුවා ඉඳින්ට
ඒ අඹ මල් සුවඳ දිගේ
වන බඹරෝ රොනට එන්න

මගෙ බඹරිය කැලේ දමා
එන්නට බෑ අඹ වනයට
මුසා බසින් මා නොතලා
එන්න සුවඳ මල් හෙවනට

බඹරු නැද්ද අඹ වනයේ
ඔබේ හිතට ගතට ඔබින
අන් බඹරුන් ඕනෑ නෑ 
ඔබයි මගේ පැතුම් විමන

https://www.youtube.com/watch?v=NwxkwQp4AF8

06. හිත ගාව දඟ කලා

සිනිඳු මල් පෙති පුරා බඹර ගී ලියුමට කල ඒ ආරාධනය...

හිත ගාව දඟ කලා
නෙතු ගාව හිනැහුනා
පැතුමකට ඉඟි කලා
හදක ආරාධනා...

සන්සුන් වු කල්පනා විජිතයේ පාවුනා
ඔබේ සෙනෙහස ගෙනා මිහිරි ආරාධනා
මල් පිපුණු තාරකා විමානේ තනි වුණා
හැඟුම් මන්මත් කලා සුසුම් ආරාධනා...

සිනිඳු මල් පෙති පුරා බඹර ගී ලියැවුනා
සිවු නෙතක් ළං කළා ඔබේ ආරාධනා
කුරුළු ගී පාවුනා නිල් ගුවන් ගැබ පුරා
වසත් කල ළං කළා සෙනෙහෙ ආරාධනා...

https://www.youtube.com/watch?v=ghPvd8gBOFc

07. සඳකැන් වැසිලා

ප්‍රේමයෙන් පැරදුණු ආදරවන්තයෙකුගෙන් හිතවතාට හා ආදරවන්තියට ආශීර්වාදයක් 

සඳකැන් වැසිලා අඳුරේ එතිලා
ගණඳුරු රෑ තනිකම නෑ
සොයා එන්න ගණඳුර, තරු නිවලා
මගේ එළිය අද ඔබ පමණී

ජිවිතයම සතු එකම සුවේ
හී සර පහරක වෙලෙනු පෙනේ
මේ ලොව මා සතු ඈ සතු ඒ නෙතු
අසල් වාසියෙකු සොයනු දැනේ

මා නැත අන්සතු සිත් බිඳලා
දෑතම බැඳගෙන ඉඳිමි බලා
මේ ලොව යම් දවසක අපි වෙන්වෙමු
රහස් අහස් තලයට පවරා

https://www.youtube.com/watch?v=IjeHupaAmNI

08. ගිගිරි ගීත රාවේ

මම,පද පෙලට වඩා ගීතයේ තනුවට බෙහෙවින්ම ආදරය කල ගීයකි මේ 

ගිගිරි ගීත රාවේ
මලවි හී සරේ
සබඳ අද කිමදෝ
බමන ලෝකෙට කෑ ගසා කීවේ

උමතු දෑස රෑ තුන් යාමේ
ලගින මේ නුරා අම්බලමේ
හදේ සෝක පීඩා වියැකේ
හැංගෙන්න මායා සිහිනයේ

තරිඳු තාම නාඹර වයසේ
රඟනු රංග රන් රඟ මඬලේ
කුමුදු යාය මල්වර මොහොතේ
රොන් ගන්න පෙම් මල් වන පෙතේ

https://www.youtube.com/watch?v=sG19nOffh8w

09. සඟවා ගනු මැන

ඉරිසියාකාර ප්‍රේමවන්තයෙක්...

සඟවා ගනු මැන ඔබේ රුව සොඳුරියේ
අනෙකෙකු නෙත් ඔබේ මුව මත ගැටෙතැයි
මා හද බියවී
සැලී සැලී යයි...

මහා වන පියසක අඳුරු ගුහාවක
යම් දිනයක ඔබ සඟවා තබනෙම්
හිරු රැස් බිඳකුදු ඔබේ රුව දුටු සඳ
ඉරිසියාවෙන් පිරුවෙයි මා හද...

සොමි සඳවත ලෙස රුසිරු නොවේ නම්
දහසක් නෙත් ඔබ දුටුවද කම් නැත
එනමුදු ඊයේ මට පෙන්වූ රුව
තව නෙත් දෙකකට හිමි විය යුතු නැත...

https://www.youtube.com/watch?v=My6diuzyRug

10. දිනෙක හිරු බැස

සයුර, අහස එකතු වූ ඒ මායාවයි ක්ෂිතිජය...

දිනෙක හිරු බැස යන වෙලාවක
සයුරු වෙරළක හුදකලාවෙක
කල්පනාවේ සිටිය මොහොතක
මතක් විය සිතුවිලි අතීතෙක...

සයුර මා විය අහස ‍ඔබ විය
දෙදෙන ළං වූ ක්ෂිතිජයක් විය
ඒ වෙලාවේ මට මතක් විය
කලක් ලොව අප ගැන සිතූ හැටි...

සයුර මා විය අහස ‍ඔබ විය
දෙනෙත රැවටූ ක්ෂිතිජයක් විය
කී කථා‍වේ අරුත වැටහිණ
අහස සමුදුර එකතු වී යැයි...

https://www.youtube.com/watch?v=sAhzJ_cg_7Q




Wednesday, 22 March 2017

වෙද මහත්තයාගේ තාත්තා සමග ගැට අන්නාසි හා වක් පිහිය



මගේ නැන්දම්මටත් ඉතින් එලියට බහිනවානම් මාවම ඕනා. "පුතා ඉස්සරහින් නවත්තලා කොළ මිටියක් ගන්න", "හන්දියේ කඩෙන් චොකලට් ක්‍රීම් බනිස් ගමු, දුව ආසයිනේ කන්න" වගේ නානාවිද තැන්වල නවත්වලා බඩු ගන්න පුළුවන් ඉතින් ඒකම බෑණත් එක්ක ගියොත් තමයි.  ඒකම දෝණිඇන්දා එක්ක වත් ප්‍රිය ස්වාමිපුරුෂයා එක්ක ගිහින් වත් කුණු කුනුවක් නැතුව ඕනා කරන ගෙදර දොරේ දෙයක් ගන්න ඉඩක් නෑ කියන එක ඇය ඉඳුරාම දන්නවා. පුතාලා නැති නිසාද මන්දා මටත් ඉතින් හරි ආදරෙයි. මටත් ඉතින් 'යන්' කියන පරක්කුවට හෙල්මට් එක අරන් එලියට බහින නිසා මට ඇරෙන්න වෙන කාටවත් කතා කරන්නෙත් නෑ.
නැන්දම්මටත් උපන්ගෙයි සිටම පැවතුන 'මෝටර් සයිකල් ෆෝබියාව' අරුනෙත් මත් එක්කම ගිහින් තමයි. එකට ප්‍රති උපකාරයක් විදිහට මගේ 'ක්ලච් බැලන්ස්' එක හැදුනා වලවල් ටික බේරලායි, හෙමින්  ගිහිනුයි. කොහෙද 'ජියර්' හතර මාරු කරලා පදින්න දෙන්නේ නැහැනේ පිටිපස්සෙන් 'සයිරන්' එක ස්වයංක්‍රියව නාද වෙනවා තිහ පන්න ගමන්. මේකත් නැන්දම්මා එකක ගිය ගමනක උන පුංචි කතා බහක්.

නැන්දම්මාගේ මැණික් කටුවේ වේදනාවකට බෙහෙත් ගන්න සතියකට දෙපාරක් හවසට ඇලපිටිවෙල වෙදමහත්තයා එක්කරගෙන යන්න මන් පුරුදු වෙලයි හිටියේ. එවෙලේ බෙහෙත් අඹරලා බඳින නිසාත්, වේදමහත්තයාට සෙනග වැඩි නිසාත් කොහොමටත් පැය දෙකක වත් ගමනක් ඕක. සේපාලිකා ගහ යට තියෙන සිමෙන්ති බැංකුවට වෙලා මදුරුවෝ තලන එක ඉතින් මම ඇතුළු තනියට ආපු අයට උරුමයි. ඒකම මදිද නැන්දම්මට බෑනාට ආදරය වෙන්න.

පුතා මන් දවස් කීපයක්ම දැක්කා ඇවිත් ඉන්නවා

ආ... මේ ඔව් අංකල්. මේ අම්මගේ අතේ අමාරුවට බෙහෙත් ගන්න අවේ. අංකල් මේ...

මේ වෙදමහත්තයා මගේ දෙවැනි පුතා. ඔය ඉස්සරහ පොඩි නග්මේ ඇවිත් පුතා බයිසිකලේ වත්තට දැම්මේ... ඒක තමයි මහ ගේ. මේ ගේ තමයි පුතයි, නෝනලා ළමයි සේරම ඉන්නේ.

කියගෙන අංකල් ඇවිත් බැංකුවේ වැඩි උනා, හම්මේ කුසුඔ... ඇන්නෑවේ කිව්වලු. පාළුව යන්නත් එක්කලා කයියක් දාගෙන ඉන්න හැකි. කොහොමත් පැරණ මිනිස්සුත් එක්ක පොඩි චැටක් දැම්මත් ඇහිඳ ගන්න දේවල් බොහොමයි. 

දැන් ඔය පුතා ලඟ පාතකද ඉන්නේ

මම අංකල් නුගගහවත්තේ

නුගගහවත්තේ කිව්වේ කොහෙට වෙන්නද?

ඔය පන්සල ගාවින් වම් පැත්තට කන්ද නැගගෙන එන පාර තියෙන්නේ, කෙළවරටම ගිහින් අනෙක් පැත්තෙන් එන පාරට වැටෙන්නේ, එතන දකුණු පැත්තේ තියෙන කළු පාට ගේට්ටුව

පුතා ඔය කියන්නේ සුරුවම හරියේද?

අපෝ සුරුවම පාස් කරගෙන යන්න ඕනා. පල්ලෙහා පැත්තෙන් එන පාරත් එක්ක එකට සම්බන්ධ වෙන්නේ. අන්න ඒ හරියේ.

ඉස්සර පුතා ඔය හරිය සම්පුර්ණයෙන්ම කැලේ. හරියටම කිව්වොත් රබර් කැලේ. මම මේ කියන්නේ අවුරුදු 30-40 ට ඉස්සර ඔය හරියේ සර්ප විමානේ... ගැහැණු දෙතුන් දෙනෙකුත් මලා නයා ගහලා. උන් කැලෑ පනිනාවානේ දවල්ට දර ඇහිදින්න. දිවියොත් හිටියා දැන් අඩියෙන් අඩියට ගෙවල් තිබ්බට. ඔය පැක්ටෝරි තියෙන හරියට වෙනකන්ම කැලේ තිබුණා. මට මතක විදිහට දැන් අවුරුදු 25ක් විතර ඇති ඔය ඉඩම් එලි කරලා කට්ටි කරලා විකුණලා.

ඔව් අංකල් ඒ වගේ ඇති. මොකද මමත් පොඩියි මෙහෙට එනකොටත්

ඒකයි... පුතා ඉන්නකෝ මන් විනාඩි පහෙන් එන්නම්

කියපු අංකල් මහා ගෙවල් පැත්තට ගියා. මන් හිතන්නේ මදි පාඩුව පුරවගන්න වෙන්න ඇති. කිව්වා වගේම විනාඩි පහෙන්ම අවා. ඇවිත් ආයෙත් එයාගේ සුපුරුදු තැනම වාඩිවෙලා මගේ පැත්තට හැරුණා. අංකල්ට මගෙත් එක්ක කතාව අල්ලලා ගිහින් වගේ.

මොනවද පුතා ඔය මල්ලේ?

මේ ගෙදරට පොඩි සිල්ලර බදු ටිකක් ගත්තා හන්දියේ කඩෙන්. බෙහෙත් බැඳන් යද්දී රෑ වෙනවනේ අංකල්. කොහොමත් නමයහමාර වෙනකොට ඔය කඩය වහනවා.

පුතා ඔය කියන්නේ සමරසිංහ කඩේද?

ඔව් අංකල්

සමරසිංහ කඩේ පුතා..., ඔය හංදියේ දාපු මුල්ම කඩ තුනෙන් එකක්. කඩේ ඉන්නේ සමරසිංහ මුදලාලිගේ උන්දැයි පුතයිනේ. සමරසිංහ මුදලාලි දැනට අවුරුදු දහ දොළහකට කලින් මළා. ඊට පස්සේ ඔය උන්දැ තමයි බලා කියා ගත්තේ. පස්සේ ඉතින් දරුවෝ ලොකු මහත් වෙනකොට ඉතින් ඒවා බලා කියා ගන්න එපයි.

ඔව් ඒක තමයි

දැන් ඔය කඩේ වැඩට කොල්ලෝ දෙන්නෙක් ඉන්නවා නේද?

ඔව් අංකල්

උන් දෙන්නා නම් මහා වසවර්ති පාටයි. පේනවනේ මුණු දිහා බලපුවම. මමනම් දෙපාරක්ම ඉතුරු ගැනලා තමයි කඩෙන් එලියට බහින්නේ. මගුල්පොකුණ පැත්තේ උන්නේ ඔය. ඉස්සර පුතා ඔය මගුල්පොකුණේ මිනිස්සු හරි දරුණුයි. දැන් නම් ඔය පිට ගම් වලින් ඇවිත් පදිංචි වෙලා ඉන්න නිසා එහෙම නෑ

ඔව් අංකල් මගෙත් යාළුවෝ ඉන්නවා මගුල්පොකුණේ... එහෙම අවුලක් නැ

මගුල්පොකුණ කිව්වම මතක් උනේ. පුතාට පෙනාවා නේද ඔය වැට. මම පස් කන්ද කපලා මට්ටම් කරලා තියෙන්නේ දැන්නම්. ඔය වටෙන් එහෙ පැත්ත ඉස්සර තනිකරම ඒක අන්නාසි යාය. මගුල්පොකුණේ තමයි එහා කොන තිබුනේ. ඔය මුළු ඉඩමම අයිතිවෙලා තිබිලා තියෙන්නේ ඉස්සර සුද්දෙක්ටලු. සුද්දා ලංකාවෙන් යද්දී ඔය ඉඩම ටිකක් රදල පවුලකට පවරලා ගිහින් තියෙන්නේ. ඒ මනුස්සයා තමයි ඔය ඉඩම ඊට පස්සේ බලා කියාගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ. පස්සේ පහු වෙනකොට ඒ මනුස්සයාගේ පුතා. පුතණ්ඩියා තමයි ඔකේ අන්නාසි වවන්න ගත්තේ. මේ සිද්දියෙන් පස්සේ තමයි ඔය ඉඩම කට්ටි කරලා වික්කේ. 

මොකක්ද අංකල් සිද්දිය

පුතාට මන් කිව්වේ මගුල් පොකුණට වෙනකන් වත්ත තිබුණා කියලා. මන් හිතන්නේ අක්කර සියකට වැඩි මිසක් අඩු නෑ. ඔහේ ඒක මායිමක අන්නාසි අඩු වෙනවා කියලා මිනිහට තේරිලා. කීප දවසක් රෑ නිදිවරන් බලන් ඉඳලත් හොයා ගන්න බැරි වෙලා. පස්සේ තමා වැඩේ තේරිලා තියෙන්නේ. වැටේ ඇමිනිච්ච පොහොර උර කැලි වලිනුයි තණකොළ පොඩි වෙච්ච හැටියෙනුයි තේරිලා හොරු සැට් එකක්ම එනවා කියලා. ගැට ටික කපන් යනවා කියලා මිනිහට හොඳටම කේන්ති ගිහින්. රෑ රැකගෙන ඉඳලා තනියම. ඔන්න ඉතින් හොරු සැට්ටෙක ඇවිත්. මුල්ම හොරා පොහොර මළු ටික වැටට උඩින් විසික්කෝ කරලා වැටේ කම්බි ටික ඈත් කරලා වත්තට රිංගලා. 

ඉතිං

මිනිහා අන්නාසි පඳුර අස්සට වෙලා වැඩේ බලාගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ. අන්තිම කකුලත් වත්තට ගන්නකම් ඉඳලා... පුතා දන්නවද අන්නාසි ගෙඩි කපන පිහිය. අගිස්ස වක්ක ගැහිලා තියෙන්නේ? 

ඔව් අංකල් වක් පිහිය නේද?

අන්න හරි. එකෙන් මෙහෙක්කෝ කරලා කොටලා බෙල්ලටම

ඉතිං

අනිත් උන්ටික පැනලා දුවලා. පස්සේ මිනිහා හිර ගෙදරිදීම මලා...

Monday, 6 March 2017

මැදපෙරදිග මරු කතරේදී දුකට පිහිටට එන 'සහන'



'දුකා...' බ්ලොගය කියවීමෙන් දැනගන්නට ලැබුණු, ලාංකිකයන් පිරිසක් විසින් කරගෙන යනු ලබන 'සහන' සංවිධානය ගැන මම වගේම 'එක්සත් අරාබි එමිර්' හි සිටින ලාංකිකයන් බොහොමයක් නොදන්නා බවයි මාගේ හැඟීම. හොඳ වැඩකට අත දීමට දෙපාරක් නොසිතිය යුතු නිසාත්, නොදන්නා අයගේ දැනගැනීමට සැලැස්වීම යුතු බවයි මගේ හැඟීම. පහත ලිකුවෙන් ඒ ගැන වැඩි විස්තර බලන්න. 

Friday, 17 February 2017

අවසන් සිතුවිලි පොදිය...



අයියා මිරිකගෙන අල්ලාගෙන එන අත සුමුදුව රහල් බාර ගන්නේ පන්තියේ දොරකොඩ ගාවදිමයි. හරියට මන් පැනලා දුවයි වගේ. කවුපි කඩල කන්න හරිම පෙරේතයෙක්. මගේ කෑම එක දිහාට එදාට බලන්නේ කෙල ගිල ගිල. සිනි බනිස් ගෙඩිය මට දීලා මගේ කෑම එක උදුරා ගන්නවා කොහොම හරි. ඉතිං මම ටිචර්ගෙන් බැනුම් අහන්න ඕනා පෝෂ්‍යදායී ආහාර ගේන්නේ නෑ කියලා. කොයි වෙලේ බැලුවත් සාක්කුවේ 50ක්  100ක් වරදින්නේ නැ. ඉතින් මටත් ඉන්ටවල් එකට අයිස් පලමක් වරදින්නේ නෑ. නැති උනොත් වෙරළු අච්චාරුවක් නැතිනම් දිඹුල් අච්චාරුවක්. නැන්දා හැමදාම රහල්ව ගන්න එන්නේ පරක්කු වෙලා. ඉතිං මමයි, අම්මයි, රහලුයි ගේට්ටුව ගාව තියන ලොකු කොට්ටම්බා ගහේ හෙවනට වෙලා බලන් ඉන්නවා නැන්දා එනකන්. මගේ අම්මට එයත් අම්මා කියනවා. අම්මා ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරවා ගන්නවා ඔය වෙලාවට. ඉතිං මටත් ඉරිසියයි. පහේ පන්තියෙන් හැංගුන මේ කොල්ලා ආයේ ඉස්කෝලෙන් අවුට් වෙනකන් දැක්කේ නෑ. අවුරුදු 12 ට පස්සේ ඇස් දෙක ඉස්සරහට ආවම මට ඉහුලුම් නැති උනා. ඒ ඇස් දෙක විතරක් වෙනස් වෙලා නෑ. නැතිනම් මම අඳුර ගන්නෙත් නෑ.

තවමත් එදා වගේමයි. හරියට වචන පහ හයක් වත් කතා නොකරන හැටි. වචනයක් ගන්න සියයක් දෙවල් අහන්න ඕනා. පුදුමයි මට ආදරෙයි කිව්වා. මටම එකත් කරන්න වෙයි කියලායි බයෙන් උන්නේ. එයාට මගේ මුළු නමම මතකයි... වාසගමත් හරියටම කිව්වා. ඉතිං මටත් එහෙමනේ... එකේ මොකක්ද පුදුමේ. පහේ පන්තියේදී අල්ලපු විදිහටම මගේ අතින් ඇල්ලුවේ හරියට පුරුද්දට වගේ. ඒ කරලත් යන්තන් කට කොනින් හිනා උනා. එකත් අහක බලාගෙන. මගේ මුහුණ දිහා බලලා හිනා උනාම ඔයාගේ එකවුන්ට් එකෙන් කුවේට් ඩිනාර් එකක් වත් අඩු වෙනවද රහල්. ඔය ඔක්කොම සුන්දර මතක හිතේ කොනක ඔයාම හංගලා දැම්මා. මටත් අමතක වෙලා තිබ්බ තැන් ඔයාම හාර අවුස්සලා ඔයාම වල දැම්මා. එකත් අහක බලාගෙන. ඇස් හංගන්නේ වැරදි කාරයොයි. මට නම් ඔයා ගැන එහෙම හිතෙන්නේ නෑ. ඔයා මගේ සතුට වෙනුවෙන් ඔයාගේ සතුට කැප කලා. එක එහෙමම තමයි. ඔයාට නෑ කියන්න බෑ.

මම මේ වචන කවදාවත් ඔයාගේන් බලාපොරොත්තු උනේ නෑ. "මම ඩරග් ඇඩික්ටඩ්..." ඔයා එක හරි ලේසියෙන් කියලා දැම්මා. ඔයා එදා හරියට බය උනා මාව නැති වෙයි කියලා. මම කොහොමද මගේ පුංචි කාලේ යහළුවාව එහෙම කරදරයකදී අතහරින්නේ. හාස්කමකින් වගේ ඔයා ඒ හැම දෙයකින්ම ගොඩ ආවා. ගාල්ලේ පුනුරුත්තාපන කඳවුරේ ඉඳිද්දී මම බලන්න අවේ නෑ තමයි එත් මේ නරක වැඩෙන් ඈත් වෙන්න ඔයාට ඕනා උනා. ඔයාගේ මමාට ‍ඩැඩාට මට තරම් වත් උවමනාවක් තිබුනේ නෑ ඔයා ගැන. මමාට කුවේට් වල සල්ලි හොයන එක ලොකුයිඩැඩාට ඉතින් වෙනම පවුලක් තියෙනවානේ. ඔයා රහල් නෑදෑ ගෙයක් ගෙයක් ගානේ ගිහින් ඒ ගෙදරින් බඩ පුරවාගෙන රැයවල්ගෙවලා දානවා. හරියට ඉන්නවත් තැනක් තියෙනවදඔයාම ඒ දුක මටම ඉවසන්න කියනවා. ඔය කටින්ම කියනවා ලොකු නැන්දා ඔයාව ඉපදුනේ වෙලේ ජා-ඇල ඇලට දාන්න කිව්වලු, පොඩි නැන්දා අදටත් කියලා හුල්ලනවාලු ඔයාව ඔයාගේ අම්මගෙන් ඉල්ලලත් දුන්නේ නෑ කියලා. එත් ඔයා අදටත් ඒ ගෙයක් ගානේ ගිහින් දවස ගෙවා දානවා. දෙමව්පියන්ගේ වැරදි මේ. එක බඩවැල කඩාගෙන ආපු අක්කාටත් ඔයා ගැන ගානක් නෑ. එයත් ඔයාගේ බඩට මොනවා හරි පුරවලා පලයන් කියලා එලවනවා.

රහල් ඔයා අදටත් කියන්නේ නැහැනේ ඔය කියන ගෑනිත් එක්ක මොකක්ද ඔයාගේ පවුලට තියෙන සම්බන්දෙ කියලා. මේ නයිට් කලබ් එකක වැඩ කරන ගෑනියෙක්ට මොකක්ද තියෙන සම්බන්දෙ පාතලෙත් එක්ක. ඔයයි අම්මයි ඒ ගෑනිව කුවේට් වලදී අඳුන ගත්තා කියලානේ ඔයා කියන්නේ.  ඔයා මට කරදරයක් වෙයි කියලා බයටද කියන්නේ නැත්තේ නැත්නම් මම මේ දේවල් දැන ගන්නවට ඔයා කැමති නැද්ද. ඉල්ලන ඉල්ලන හැම වෙලාවකම ඒ ගෑනිට ඔයාලා සල්ලි දෙනවා. ඔයා ආසාවෙන් හදාගෙන පැද්ද ත්‍රිවිල් එකත් ඒ ගෑනිට දීල දැම්මා. එත්... එත්... කොහොමද මම විශ්වාස කරන්නේ බ්ලවුස් එක පිටින් වත් අත නොගා දෙතොල විතරක් ඉඹලා මාව රැක්ක ඔයා වෙන ගෑනියෙක් ගාවට යයි කියලා.  මම දන්නවා මමා, ඩැඩා ඔයාව ඒ ගෑනිට සින්නකරෙටම දීලා දැම්ම. එකත් මේ අවුරුදු 38ක ගෑනියෙක්ට. කෙල්ලෙක්ට දුන්නා නම් මන් හිත හදාගන්නවා. එයාලා එහෙම කලේ ඒකම එක හේතුවක් හින්දා... ඒ ඔය ගෑනි ඔයාගේ පවුල ගැන ලොකු රහසක් දන්නවා. ඒ ඔයා මට අදටත් නොකියපු. 

(ඇගේම කතාව ඇගේම වචනයෙන්)

Tuesday, 7 February 2017

සති අන්තයේ Famous Grouse එක්ක හින්දි කෙල්ලන්ගේ බුරියට ඩිරාම් කුට්ටි විසිවෙනවා බැලීම


ජනවාරියේ මැද දවසක රෝමාන්තික රස්තියාදුකාරයාගේ පොස්ට් එක දැක්මෙන් හිත හිරි වට්ටපු නිසාත්, කාලෙකින් මොනවත් වෙන්න බැරි උන නිසාත්, රෝමාට පුංචි කොමෙන්ටුවකින් සංග්රනහ කර දැන්නුවේ අමතක නොවන හැන්දෑවන් කිහිපයක්ම රෝමායි මමයි මුහුදු වෙරළක් අයිනේ මද පමණින් ගෙවා දමා ඇති නිසාය. අදට අතේ දුරින් ඉන්න එකම යහළුවාට දැන්වුවත් නොවැලැක්විය හෙතුවක් නිසා එන්න නොහැකි වීම ගැන ඌ ශෝකය ප්රැකාශ කලා. බැලින්නම් ඌට ඇනුවල් ඩාන්ස් එකලු. මගේ ඔෆිස් එකෙත් ඉන්න උන් සියලු ආගමික චාරිත්ර් ඉටු කරන රහසින් වත් පව් නොකරන උන් ටිකක් නිසා දැනුවත් කිරීමෙනුත් උන්ට පව් සිදු සිදුවිය හැකි නිසා නොදන්වාම 6 ටම ඔෆිසියෙන් පැන්නා. මග දිගට කුමන වෙළඳ සන්නාමයක් යටතේ ඇති බෝතලයකින් වීදුරුවට වක් කරගන්නවාද සිතමින් පැයක්ම නාස්ති කර අදාළ තැනට පැමිණියා. සති අන්තයේ දිනයක් නිසා දකුණු ආසියාතික රටවල මිනිස්සුන්ගේ මේ අවන්හල යම් තාක් දුරකට කල් වේලා ඇතුවම පුරවා තිබුණා.

හරියට පුටුවේ පස්ස තියා ගන්න හැමබවුනෙත් නෑ, ෆිලිපින් ජාතික කාන්තාව ඕඩරය බාර ගන්නට මගේ ඉස්සරහින් ඇවිත් හිටගත්තා. පැයක් කල්පනා කාලේ අපරාදේ කියා සිතුනේ තාමත් බ්රෑතන්ඩ් එක ගැන අවසන් තීන්දුවකට ඇවිත් හිටියේ නැති නිසා. කාලෙකින් රස බලන්නට නොලැබුණු Famous Grouse ලෙසට තීන්දු කර ඒ බව ඇයට දන්වා වට පිට ඇහැ යැවුවා. ඉන්දියානුවන්ගේ ජාතික පානය බඳු වූ Kingfisher බීර බෝතලයක් සෑම ඉන්දියනුවෙක්ගේම ඉදිරිපිට තිබුණා. ටෙලිවිශෝන් 06 න් 03 කම වීරත් කෝලි එංගලන්තෙට එරෙහිව සටන් වදිමින් හිටියා. ඉතිරි ඒවායේ පැරණි හින්දි සින්දු, ඉංග්රී සි චිත්රෝපටයක්, පා පන්දු තරගයක් විකාශය වෙමින් තිබුණා. කල් වෙලා ඇතිව ආපු නිසා නිදහසේ කරගෙන යන ආකාරය ගැන කල්පනා කරමින් ඉන්නකොට තමයි මේසය අඩුම කුඩුම වලින් පුරවා අවසන් උනේ.තනියම ආපු එකේ විපාක වඩි දෙකක් පමණ හිස් වෙද්දීම හොඳටම දැනෙන්න පටන් ගත්තා. සෑමදෙනාම තම තමන්ගේ හිතවතුන් එක්ක තමන්ගේම ලෝක වල තමන්ගේම සතුට සොයමින් හිටියා. තවමත් වීරත් කෝලි එංගලන්තටට එරෙහිව සටනක, පැරණි හින්දි සින්දු, වෙනත් ඉංග්රීවසි චිත්ර පටියක්, පා පන්දු තරඟයක් විකාශය වෙමින් තිබුණා. බුකියේ පස් හය පාරකට වඩා උඩට පල්ලේහාට ගියා. ම්හ්හු එකෙක් ආසාවට ඔන්ලයින් නෑ චැටක් දාන්න. පරණ පොටෝස් ටික බැලුවා... බ්ලොග් දෙක තුනක් කියෙව්වා... යාන්තමින් 9.30 වෙලා. වීරත් කොලි සටන ජය ගෙන තිබුණා. කළු සුදු හින්දි සින්දු පෙළ පරණ වර්ණ සින්දු පෙළක් දක්වා මාරු වෙල තිබුණා. ඉංග්රීිසි චිත්ර පටියක් හා වෙනත් පා පන්දු තරගයක් විකාශය වෙමින් තිබුණා. තැනින් තැන ඇහෙන පුංචි පුංචි කතා ගොඩක් මහා කාලගෝට්ටියක් දක්වා උඩු දුහා තිබුණා. මම මාත් එක්ක තනිවෙන්නට හිතාගෙන ආවත් වැඩක් උනේ නෑ. හිටියා ඇති. බැස්සා එලියට. අඩි කිහිපයක් යන්න හම්බවුනේ නැ පිටි කොටනවා වැනි සංගීතක් යන්තමින් කනේ ගෑවුනා. අසලින් ගැවසුනු මහා දේහධාරී අප්රියකානු ජාතික ආරක්ෂකයා මම බලාපොරෝත්තු වුනාටත් වඩා මට ඒ සංගීතය ආපු ඉස්සව්ව ගැන දීර්ග විස්තරයක් කලා. ඉන්දියානුවන්ගේ සමාජ ශාලාවක්ලු. ඉන්දියානුවන්ගේ ආතල් අපිට දිරවන්නේ නැති නිසාම යන්නට හැරුණත් අන්තිමටම ඇහුන වචනේ නිසා ඉස්සරහාට තිබ්බ අඩිය පස්සට ගන්න උනා. House සංගීතයට නටන්නට කවුද අකමැති.   

පඩි පෙළ නැග දොර අරගෙන ඇතුල් වූ විගසම දැනුනේ පෙර කී සංගීතය වෙනුවට දැන් ඇහෙන්නේ හින්දි චිත්රනපටි වල මංගල උත්සවයකදී ඇහෙන සින්දුවකි. දෙවනුවට දැක්ක දෙයින් පොඩි කුකුසක් දැනුන නිසා කොනේම තිබ්බ මෙසේ පුටුවට බර උනා. ශාලාවේ මැද තනා තිබුණු අඩියක් විතර උස වේදිකාවක ඉන්දියානු හා පකිස්තානු සම්භවය ඇති සුන්දර කිරි කිරිස් යුවතියන් තුන් දෙනෙක් බඹයක් විතර ගැඹුරැති බුරියත් අර 'flawless legs' ද මොනාද කියන එව්වත් විදහා දක්වමින් සරාගී නැටුමක් රඟ දක්වමින් උන්නා. එවැනිම තවත් සුන්දර ලඳුන් දහයක් විතර පසුපසින් තිබු බැංකුවේ තම වාරය එනකන් කල් මරමින් හිටියා. වැරදි තැනක ඉන්නේ කියලා දැනුනත් මොකද්ද මෙතන වෙන්නේ කියලා දැන ගන්න තිබුණ ආශාව ඉහ වහා ගත්තා. සුපුරුදු සන්නාමයෙන්ම ඇනවුමක් බාර දී දුම් වැටියක් දල්වාගෙන සුන්දර හින්දි සන්ගීතයට දෙසවන් යොමු කරමින් නොගැලපෙන නැටුමෙහි දෑස් රැදෙව්වා. ඔය අතරදී තමයි පස් දෙනෙකුගෙන් සැදුම් ලත් කණ්ඩායම් දෙකක් දෙකොන ඇති ඔවුනටම කල් ඇතිව වෙන්කර තිබුණු මේසයන් වටා අසුන් ගත්තේ. ගෙදරට වඩා මෙහි හුරුපුරුදු බවක් ඔවුන්ගේ හැසිරීමෙන් දැනුනා. කොහේදෝ මුල්ලක සිටි මැනේජර් සහබ් දුවගෙන ඇවිත් වැන්දේ නැති ටික විතරයි. රඟ දක්වමින් සිටි ලඳුන් නැටුම නැවැත්තුවා. වාඩි වී හිටි ලඳුන් හුන් අසුනෙන් නැගිට්ටා. ලඳුන් සියල්ලෝම පෝලිමට සිට ගෙන අල්ල මුහුණට පෙන්වන ඉන්දියානුවන්ගේ ආචාරයකින් සංග්රුහා කලා. ඇනවුමකුත් නැතුවම වැඩට හිටි කොල්ලන් කඩිමුඩියේ මේසය අඩුම කුඩුම වලින් පිරෙව්වා. මයික්රේෆෝනයක් අතැතිව ඉදිරියට ආපු මැනේජර් මහත්තයා හින්දියෙන් දීර්ඝ විස්තරයක් කලා. ක්ෂණයකින් මුළු ශාලාවම නිෂ්ශබ්ද උනා, අඳුරු උනා.  

මොහොතකින් විදුලි පහන් දැල්වෙද්දී කළු පාට සාරියකින් සැරසුනු සුන්දර ඉන්දියානු යුවතියක් ඇගේ දිගු කෙස් වැටිය විහිදා, නළලට පොට්ටුවක් තබා, පා වැසුමක්ද නොමැතිව, කිසිදු අභාරණයකින් තොරව, සිනහවකුදු නැතුව, වේදිකාව උඩ විලියෙන් තොරව සිටගෙන සිටියා. මට ක්ෂණයකින් මතක් උනේ ශිවන්යාඩව. අර්ජිත් සිංග් ගේ මධුර ස්වරය වැයෙද්දී ඇගේ නැටුම කමක්ක්රශරමයෙන් තීව්ර උනා. ඇයගේ නැටුම අතීශය සරාගී නැටුමක්ම උනා. පෙර කී එක් කණ්ඩායමක් ඉදිරියේ ඈ බිම පෙරළෙමින් හා ඇදෙමින් මම කවදාවත්ම දැක නැති තරම් සාරාගී මෙන්ම සුන්දර නැටුමකට වඩා රැඟුමක් පෑවා. කණ්ඩායමේ නායකයා යැයි හඳුනා ගත හැකි ඉන්දියානුවෙක් සිෂා දුම් රැලි යවමින් ඔහුගේ නමටම වෙන් වූ මේ රැඟුම නිකටේ අත හොවා හිස දෙපසට නලවමින් සිහින ලොවක මෙන් රස විඳිමින් උන්නා. නැටුම අහවර වෙද්දී නායකයාගේ අණින් ගෝලයෙක් සල්ලි මිටියක් ඔහු අත තැබුවා. ඒ සල්ලි මිටිය ඇ දෙසට විසිකර ඔහුගේ වතකම කියා පාමින් ඇගේ නැටුමේ වටිනාකම සතෙටම ගෙවලා දැම්මා. එයිනුත් නැවතුනේ නෑ. දෙවැනි අණින් රූප සුන්දරියන්ට පළඳවන ඔටුන්නක් ඔහුගේ අතට වැඩියා. එය ඇගේ හිසේ පලන් ඔහු ඇගේ කොපුල් සිඹ ආචාර කලා. ඇය ඇගේ අල්ල මුහුණට පෙන්වා ආචාර දක්වමින් අන් ලඳුන් හා එක්වුණා. මම බිල ගෙවා දමා house සංගීතය සොයා ගියා.