Wednesday, 22 March 2017

වෙද මහත්තයාගේ තාත්තා සමග ගැට අන්නාසි හා වක් පිහිය



මගේ නැන්දම්මටත් ඉතින් එලියට බහිනවානම් මාවම ඕනා. "පුතා ඉස්සරහින් නවත්තලා කොළ මිටියක් ගන්න", "හන්දියේ කඩෙන් චොකලට් ක්‍රීම් බනිස් ගමු, දුව ආසයිනේ කන්න" වගේ නානාවිද තැන්වල නවත්වලා බඩු ගන්න පුළුවන් ඉතින් ඒකම බෑණත් එක්ක ගියොත් තමයි.  ඒකම දෝණිඇන්දා එක්ක වත් ප්‍රිය ස්වාමිපුරුෂයා එක්ක ගිහින් වත් කුණු කුනුවක් නැතුව ඕනා කරන ගෙදර දොරේ දෙයක් ගන්න ඉඩක් නෑ කියන එක ඇය ඉඳුරාම දන්නවා. පුතාලා නැති නිසාද මන්දා මටත් ඉතින් හරි ආදරෙයි. මටත් ඉතින් 'යන්' කියන පරක්කුවට හෙල්මට් එක අරන් එලියට බහින නිසා මට ඇරෙන්න වෙන කාටවත් කතා කරන්නෙත් නෑ.
නැන්දම්මටත් උපන්ගෙයි සිටම පැවතුන 'මෝටර් සයිකල් ෆෝබියාව' අරුනෙත් මත් එක්කම ගිහින් තමයි. එකට ප්‍රති උපකාරයක් විදිහට මගේ 'ක්ලච් බැලන්ස්' එක හැදුනා වලවල් ටික බේරලායි, හෙමින්  ගිහිනුයි. කොහෙද 'ජියර්' හතර මාරු කරලා පදින්න දෙන්නේ නැහැනේ පිටිපස්සෙන් 'සයිරන්' එක ස්වයංක්‍රියව නාද වෙනවා තිහ පන්න ගමන්. මේකත් නැන්දම්මා එකක ගිය ගමනක උන පුංචි කතා බහක්.

නැන්දම්මාගේ මැණික් කටුවේ වේදනාවකට බෙහෙත් ගන්න සතියකට දෙපාරක් හවසට ඇලපිටිවෙල වෙදමහත්තයා එක්කරගෙන යන්න මන් පුරුදු වෙලයි හිටියේ. එවෙලේ බෙහෙත් අඹරලා බඳින නිසාත්, වේදමහත්තයාට සෙනග වැඩි නිසාත් කොහොමටත් පැය දෙකක වත් ගමනක් ඕක. සේපාලිකා ගහ යට තියෙන සිමෙන්ති බැංකුවට වෙලා මදුරුවෝ තලන එක ඉතින් මම ඇතුළු තනියට ආපු අයට උරුමයි. ඒකම මදිද නැන්දම්මට බෑනාට ආදරය වෙන්න.

පුතා මන් දවස් කීපයක්ම දැක්කා ඇවිත් ඉන්නවා

ආ... මේ ඔව් අංකල්. මේ අම්මගේ අතේ අමාරුවට බෙහෙත් ගන්න අවේ. අංකල් මේ...

මේ වෙදමහත්තයා මගේ දෙවැනි පුතා. ඔය ඉස්සරහ පොඩි නග්මේ ඇවිත් පුතා බයිසිකලේ වත්තට දැම්මේ... ඒක තමයි මහ ගේ. මේ ගේ තමයි පුතයි, නෝනලා ළමයි සේරම ඉන්නේ.

කියගෙන අංකල් ඇවිත් බැංකුවේ වැඩි උනා, හම්මේ කුසුඔ... ඇන්නෑවේ කිව්වලු. පාළුව යන්නත් එක්කලා කයියක් දාගෙන ඉන්න හැකි. කොහොමත් පැරණ මිනිස්සුත් එක්ක පොඩි චැටක් දැම්මත් ඇහිඳ ගන්න දේවල් බොහොමයි. 

දැන් ඔය පුතා ලඟ පාතකද ඉන්නේ

මම අංකල් නුගගහවත්තේ

නුගගහවත්තේ කිව්වේ කොහෙට වෙන්නද?

ඔය පන්සල ගාවින් වම් පැත්තට කන්ද නැගගෙන එන පාර තියෙන්නේ, කෙළවරටම ගිහින් අනෙක් පැත්තෙන් එන පාරට වැටෙන්නේ, එතන දකුණු පැත්තේ තියෙන කළු පාට ගේට්ටුව

පුතා ඔය කියන්නේ සුරුවම හරියේද?

අපෝ සුරුවම පාස් කරගෙන යන්න ඕනා. පල්ලෙහා පැත්තෙන් එන පාරත් එක්ක එකට සම්බන්ධ වෙන්නේ. අන්න ඒ හරියේ.

ඉස්සර පුතා ඔය හරිය සම්පුර්ණයෙන්ම කැලේ. හරියටම කිව්වොත් රබර් කැලේ. මම මේ කියන්නේ අවුරුදු 30-40 ට ඉස්සර ඔය හරියේ සර්ප විමානේ... ගැහැණු දෙතුන් දෙනෙකුත් මලා නයා ගහලා. උන් කැලෑ පනිනාවානේ දවල්ට දර ඇහිදින්න. දිවියොත් හිටියා දැන් අඩියෙන් අඩියට ගෙවල් තිබ්බට. ඔය පැක්ටෝරි තියෙන හරියට වෙනකන්ම කැලේ තිබුණා. මට මතක විදිහට දැන් අවුරුදු 25ක් විතර ඇති ඔය ඉඩම් එලි කරලා කට්ටි කරලා විකුණලා.

ඔව් අංකල් ඒ වගේ ඇති. මොකද මමත් පොඩියි මෙහෙට එනකොටත්

ඒකයි... පුතා ඉන්නකෝ මන් විනාඩි පහෙන් එන්නම්

කියපු අංකල් මහා ගෙවල් පැත්තට ගියා. මන් හිතන්නේ මදි පාඩුව පුරවගන්න වෙන්න ඇති. කිව්වා වගේම විනාඩි පහෙන්ම අවා. ඇවිත් ආයෙත් එයාගේ සුපුරුදු තැනම වාඩිවෙලා මගේ පැත්තට හැරුණා. අංකල්ට මගෙත් එක්ක කතාව අල්ලලා ගිහින් වගේ.

මොනවද පුතා ඔය මල්ලේ?

මේ ගෙදරට පොඩි සිල්ලර බදු ටිකක් ගත්තා හන්දියේ කඩෙන්. බෙහෙත් බැඳන් යද්දී රෑ වෙනවනේ අංකල්. කොහොමත් නමයහමාර වෙනකොට ඔය කඩය වහනවා.

පුතා ඔය කියන්නේ සමරසිංහ කඩේද?

ඔව් අංකල්

සමරසිංහ කඩේ පුතා..., ඔය හංදියේ දාපු මුල්ම කඩ තුනෙන් එකක්. කඩේ ඉන්නේ සමරසිංහ මුදලාලිගේ උන්දැයි පුතයිනේ. සමරසිංහ මුදලාලි දැනට අවුරුදු දහ දොළහකට කලින් මළා. ඊට පස්සේ ඔය උන්දැ තමයි බලා කියා ගත්තේ. පස්සේ ඉතින් දරුවෝ ලොකු මහත් වෙනකොට ඉතින් ඒවා බලා කියා ගන්න එපයි.

ඔව් ඒක තමයි

දැන් ඔය කඩේ වැඩට කොල්ලෝ දෙන්නෙක් ඉන්නවා නේද?

ඔව් අංකල්

උන් දෙන්නා නම් මහා වසවර්ති පාටයි. පේනවනේ මුණු දිහා බලපුවම. මමනම් දෙපාරක්ම ඉතුරු ගැනලා තමයි කඩෙන් එලියට බහින්නේ. මගුල්පොකුණ පැත්තේ උන්නේ ඔය. ඉස්සර පුතා ඔය මගුල්පොකුණේ මිනිස්සු හරි දරුණුයි. දැන් නම් ඔය පිට ගම් වලින් ඇවිත් පදිංචි වෙලා ඉන්න නිසා එහෙම නෑ

ඔව් අංකල් මගෙත් යාළුවෝ ඉන්නවා මගුල්පොකුණේ... එහෙම අවුලක් නැ

මගුල්පොකුණ කිව්වම මතක් උනේ. පුතාට පෙනාවා නේද ඔය වැට. මම පස් කන්ද කපලා මට්ටම් කරලා තියෙන්නේ දැන්නම්. ඔය වටෙන් එහෙ පැත්ත ඉස්සර තනිකරම ඒක අන්නාසි යාය. මගුල්පොකුණේ තමයි එහා කොන තිබුනේ. ඔය මුළු ඉඩමම අයිතිවෙලා තිබිලා තියෙන්නේ ඉස්සර සුද්දෙක්ටලු. සුද්දා ලංකාවෙන් යද්දී ඔය ඉඩම ටිකක් රදල පවුලකට පවරලා ගිහින් තියෙන්නේ. ඒ මනුස්සයා තමයි ඔය ඉඩම ඊට පස්සේ බලා කියාගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ. පස්සේ පහු වෙනකොට ඒ මනුස්සයාගේ පුතා. පුතණ්ඩියා තමයි ඔකේ අන්නාසි වවන්න ගත්තේ. මේ සිද්දියෙන් පස්සේ තමයි ඔය ඉඩම කට්ටි කරලා වික්කේ. 

මොකක්ද අංකල් සිද්දිය

පුතාට මන් කිව්වේ මගුල් පොකුණට වෙනකන් වත්ත තිබුණා කියලා. මන් හිතන්නේ අක්කර සියකට වැඩි මිසක් අඩු නෑ. ඔහේ ඒක මායිමක අන්නාසි අඩු වෙනවා කියලා මිනිහට තේරිලා. කීප දවසක් රෑ නිදිවරන් බලන් ඉඳලත් හොයා ගන්න බැරි වෙලා. පස්සේ තමා වැඩේ තේරිලා තියෙන්නේ. වැටේ ඇමිනිච්ච පොහොර උර කැලි වලිනුයි තණකොළ පොඩි වෙච්ච හැටියෙනුයි තේරිලා හොරු සැට් එකක්ම එනවා කියලා. ගැට ටික කපන් යනවා කියලා මිනිහට හොඳටම කේන්ති ගිහින්. රෑ රැකගෙන ඉඳලා තනියම. ඔන්න ඉතින් හොරු සැට්ටෙක ඇවිත්. මුල්ම හොරා පොහොර මළු ටික වැටට උඩින් විසික්කෝ කරලා වැටේ කම්බි ටික ඈත් කරලා වත්තට රිංගලා. 

ඉතිං

මිනිහා අන්නාසි පඳුර අස්සට වෙලා වැඩේ බලාගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ. අන්තිම කකුලත් වත්තට ගන්නකම් ඉඳලා... පුතා දන්නවද අන්නාසි ගෙඩි කපන පිහිය. අගිස්ස වක්ක ගැහිලා තියෙන්නේ? 

ඔව් අංකල් වක් පිහිය නේද?

අන්න හරි. එකෙන් මෙහෙක්කෝ කරලා කොටලා බෙල්ලටම

ඉතිං

අනිත් උන්ටික පැනලා දුවලා. පස්සේ මිනිහා හිර ගෙදරිදීම මලා...

Monday, 6 March 2017

මැදපෙරදිග මරු කතරේදී දුකට පිහිටට එන 'සහන'



'දුකා...' බ්ලොගය කියවීමෙන් දැනගන්නට ලැබුණු, ලාංකිකයන් පිරිසක් විසින් කරගෙන යනු ලබන 'සහන' සංවිධානය ගැන මම වගේම 'එක්සත් අරාබි එමිර්' හි සිටින ලාංකිකයන් බොහොමයක් නොදන්නා බවයි මාගේ හැඟීම. හොඳ වැඩකට අත දීමට දෙපාරක් නොසිතිය යුතු නිසාත්, නොදන්නා අයගේ දැනගැනීමට සැලැස්වීම යුතු බවයි මගේ හැඟීම. පහත ලිකුවෙන් ඒ ගැන වැඩි විස්තර බලන්න. 

Friday, 17 February 2017

අවසන් සිතුවිලි පොදිය...



අයියා මිරිකගෙන අල්ලාගෙන එන අත සුමුදුව රහල් බාර ගන්නේ පන්තියේ දොරකොඩ ගාවදිමයි. හරියට මන් පැනලා දුවයි වගේ. කවුපි කඩල කන්න හරිම පෙරේතයෙක්. මගේ කෑම එක දිහාට එදාට බලන්නේ කෙල ගිල ගිල. සිනි බනිස් ගෙඩිය මට දීලා මගේ කෑම එක උදුරා ගන්නවා කොහොම හරි. ඉතිං මම ටිචර්ගෙන් බැනුම් අහන්න ඕනා පෝෂ්‍යදායී ආහාර ගේන්නේ නෑ කියලා. කොයි වෙලේ බැලුවත් සාක්කුවේ 50ක්  100ක් වරදින්නේ නැ. ඉතින් මටත් ඉන්ටවල් එකට අයිස් පලමක් වරදින්නේ නෑ. නැති උනොත් වෙරළු අච්චාරුවක් නැතිනම් දිඹුල් අච්චාරුවක්. නැන්දා හැමදාම රහල්ව ගන්න එන්නේ පරක්කු වෙලා. ඉතිං මමයි, අම්මයි, රහලුයි ගේට්ටුව ගාව තියන ලොකු කොට්ටම්බා ගහේ හෙවනට වෙලා බලන් ඉන්නවා නැන්දා එනකන්. මගේ අම්මට එයත් අම්මා කියනවා. අම්මා ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරවා ගන්නවා ඔය වෙලාවට. ඉතිං මටත් ඉරිසියයි. පහේ පන්තියෙන් හැංගුන මේ කොල්ලා ආයේ ඉස්කෝලෙන් අවුට් වෙනකන් දැක්කේ නෑ. අවුරුදු 12 ට පස්සේ ඇස් දෙක ඉස්සරහට ආවම මට ඉහුලුම් නැති උනා. ඒ ඇස් දෙක විතරක් වෙනස් වෙලා නෑ. නැතිනම් මම අඳුර ගන්නෙත් නෑ.

තවමත් එදා වගේමයි. හරියට වචන පහ හයක් වත් කතා නොකරන හැටි. වචනයක් ගන්න සියයක් දෙවල් අහන්න ඕනා. පුදුමයි මට ආදරෙයි කිව්වා. මටම එකත් කරන්න වෙයි කියලායි බයෙන් උන්නේ. එයාට මගේ මුළු නමම මතකයි... වාසගමත් හරියටම කිව්වා. ඉතිං මටත් එහෙමනේ... එකේ මොකක්ද පුදුමේ. පහේ පන්තියේදී අල්ලපු විදිහටම මගේ අතින් ඇල්ලුවේ හරියට පුරුද්දට වගේ. ඒ කරලත් යන්තන් කට කොනින් හිනා උනා. එකත් අහක බලාගෙන. මගේ මුහුණ දිහා බලලා හිනා උනාම ඔයාගේ එකවුන්ට් එකෙන් කුවේට් ඩිනාර් එකක් වත් අඩු වෙනවද රහල්. ඔය ඔක්කොම සුන්දර මතක හිතේ කොනක ඔයාම හංගලා දැම්මා. මටත් අමතක වෙලා තිබ්බ තැන් ඔයාම හාර අවුස්සලා ඔයාම වල දැම්මා. එකත් අහක බලාගෙන. ඇස් හංගන්නේ වැරදි කාරයොයි. මට නම් ඔයා ගැන එහෙම හිතෙන්නේ නෑ. ඔයා මගේ සතුට වෙනුවෙන් ඔයාගේ සතුට කැප කලා. එක එහෙමම තමයි. ඔයාට නෑ කියන්න බෑ.

මම මේ වචන කවදාවත් ඔයාගේන් බලාපොරොත්තු උනේ නෑ. "මම ඩරග් ඇඩික්ටඩ්..." ඔයා එක හරි ලේසියෙන් කියලා දැම්මා. ඔයා එදා හරියට බය උනා මාව නැති වෙයි කියලා. මම කොහොමද මගේ පුංචි කාලේ යහළුවාව එහෙම කරදරයකදී අතහරින්නේ. හාස්කමකින් වගේ ඔයා ඒ හැම දෙයකින්ම ගොඩ ආවා. ගාල්ලේ පුනුරුත්තාපන කඳවුරේ ඉඳිද්දී මම බලන්න අවේ නෑ තමයි එත් මේ නරක වැඩෙන් ඈත් වෙන්න ඔයාට ඕනා උනා. ඔයාගේ මමාට ‍ඩැඩාට මට තරම් වත් උවමනාවක් තිබුනේ නෑ ඔයා ගැන. මමාට කුවේට් වල සල්ලි හොයන එක ලොකුයිඩැඩාට ඉතින් වෙනම පවුලක් තියෙනවානේ. ඔයා රහල් නෑදෑ ගෙයක් ගෙයක් ගානේ ගිහින් ඒ ගෙදරින් බඩ පුරවාගෙන රැයවල්ගෙවලා දානවා. හරියට ඉන්නවත් තැනක් තියෙනවදඔයාම ඒ දුක මටම ඉවසන්න කියනවා. ඔය කටින්ම කියනවා ලොකු නැන්දා ඔයාව ඉපදුනේ වෙලේ ජා-ඇල ඇලට දාන්න කිව්වලු, පොඩි නැන්දා අදටත් කියලා හුල්ලනවාලු ඔයාව ඔයාගේ අම්මගෙන් ඉල්ලලත් දුන්නේ නෑ කියලා. එත් ඔයා අදටත් ඒ ගෙයක් ගානේ ගිහින් දවස ගෙවා දානවා. දෙමව්පියන්ගේ වැරදි මේ. එක බඩවැල කඩාගෙන ආපු අක්කාටත් ඔයා ගැන ගානක් නෑ. එයත් ඔයාගේ බඩට මොනවා හරි පුරවලා පලයන් කියලා එලවනවා.

රහල් ඔයා අදටත් කියන්නේ නැහැනේ ඔය කියන ගෑනිත් එක්ක මොකක්ද ඔයාගේ පවුලට තියෙන සම්බන්දෙ කියලා. මේ නයිට් කලබ් එකක වැඩ කරන ගෑනියෙක්ට මොකක්ද තියෙන සම්බන්දෙ පාතලෙත් එක්ක. ඔයයි අම්මයි ඒ ගෑනිව කුවේට් වලදී අඳුන ගත්තා කියලානේ ඔයා කියන්නේ.  ඔයා මට කරදරයක් වෙයි කියලා බයටද කියන්නේ නැත්තේ නැත්නම් මම මේ දේවල් දැන ගන්නවට ඔයා කැමති නැද්ද. ඉල්ලන ඉල්ලන හැම වෙලාවකම ඒ ගෑනිට ඔයාලා සල්ලි දෙනවා. ඔයා ආසාවෙන් හදාගෙන පැද්ද ත්‍රිවිල් එකත් ඒ ගෑනිට දීල දැම්මා. එත්... එත්... කොහොමද මම විශ්වාස කරන්නේ බ්ලවුස් එක පිටින් වත් අත නොගා දෙතොල විතරක් ඉඹලා මාව රැක්ක ඔයා වෙන ගෑනියෙක් ගාවට යයි කියලා.  මම දන්නවා මමා, ඩැඩා ඔයාව ඒ ගෑනිට සින්නකරෙටම දීලා දැම්ම. එකත් මේ අවුරුදු 38ක ගෑනියෙක්ට. කෙල්ලෙක්ට දුන්නා නම් මන් හිත හදාගන්නවා. එයාලා එහෙම කලේ ඒකම එක හේතුවක් හින්දා... ඒ ඔය ගෑනි ඔයාගේ පවුල ගැන ලොකු රහසක් දන්නවා. ඒ ඔයා මට අදටත් නොකියපු. 

(ඇගේම කතාව ඇගේම වචනයෙන්)

Tuesday, 7 February 2017

සති අන්තයේ Famous Grouse එක්ක හින්දි කෙල්ලන්ගේ බුරියට ඩිරාම් කුට්ටි විසිවෙනවා බැලීම


ජනවාරියේ මැද දවසක රෝමාන්තික රස්තියාදුකාරයාගේ පොස්ට් එක දැක්මෙන් හිත හිරි වට්ටපු නිසාත්, කාලෙකින් මොනවත් වෙන්න බැරි උන නිසාත්, රෝමාට පුංචි කොමෙන්ටුවකින් සංග්‍රහ කර දැන්නුවේ අමතක නොවන හැන්දෑවන් කිහිපයක්ම රෝමායි මමයි මුහුදු වෙරළක් අයිනේ මද පමණින් ගෙවා දමා ඇති නිසාය. අදට අතේ දුරින් ඉන්න එකම යහළුවාට දැන්වුවත් නොවැලැක්විය හෙතුවක් නිසා එන්න නොහැකි වීම ගැන ඌ ශෝකය ප්‍රකාශ කලා. බැලින්නම් ඌට ඇනුවල් ඩාන්ස් එකලු. මගේ ඔෆිස් එකෙත් ඉන්න උන් සියලු ආගමික චාරිත්‍ර ඉටු කරන රහසින් වත් පව් නොකරන උන් ටිකක් නිසා දැනුවත් කිරීමෙනුත් උන්ට පව් සිදු සිදුවිය හැකි නිසා නොදන්වාම 6 ටම ඔෆිසියෙන් පැන්නා. මග දිගට කුමන වෙළඳ සන්නාමයක් යටතේ ඇති බෝතලයකින් වීදුරුවට වක් කරගන්නවාද සිතමින් පැයක්ම නාස්ති කර අදාළ තැනට පැමිණියා. සති අන්තයේ දිනයක් නිසා දකුණු ආසියාතික රටවල මිනිස්සුන්ගේ මේ අවන්හල යම් තාක් දුරකට කල් වේලා ඇතුවම පුරවා තිබුණා.

හරියට පුටුවේ පස්ස තියා ගන්න හැමබවුනෙත් නෑ, ෆිලිපින් ජාතික කාන්තාව ඕඩරය බාර ගන්නට මගේ ඉස්සරහින් ඇවිත් හිටගත්තා. පැයක් කල්පනා කාලේ අපරාදේ කියා සිතුනේ තාමත් බ්‍රෑන්ඩ් එක ගැන අවසන් තීන්දුවකට ඇවිත් හිටියේ නැති නිසා. කාලෙකින් රස බලන්නට නොලැබුණු Famous Grouse ලෙසට තීන්දු කර ඒ බව ඇයට දන්වා වට පිට ඇහැ යැවුවා. ඉන්දියානුවන්ගේ ජාතික පානය බඳු වූ Kingfisher බීර බෝතලයක් සෑම ඉන්දියනුවෙක්ගේම ඉදිරිපිට තිබුණා. ටෙලිවිශෝන් 06 න් 03 කම වීරත් කෝලි එංගලන්තෙට එරෙහිව සටන් වදිමින් හිටියා. ඉතිරි ඒවායේ පැරණි හින්දි සින්දු, ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටයක්, පා පන්දු තරගයක් විකාශය වෙමින් තිබුණා. කල් වෙලා ඇතිව ආපු නිසා නිදහසේ කරගෙන යන ආකාරය ගැන කල්පනා කරමින් ඉන්නකොට තමයි මේසය අඩුම කුඩුම වලින් පුරවා අවසන් උනේ.තනියම ආපු එකේ විපාක වඩි දෙකක් පමණ හිස් වෙද්දීම හොඳටම දැනෙන්න පටන් ගත්තා. සෑමදෙනාම තම තමන්ගේ හිතවතුන් එක්ක තමන්ගේම ලෝක වල තමන්ගේම සතුට සොයමින් හිටියා. තවමත් වීරත් කෝලි එංගලන්තටට එරෙහිව සටනක, පැරණි හින්දි සින්දු, වෙනත් ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටියක්, පා පන්දු තරඟයක් විකාශය වෙමින් තිබුණා. බුකියේ පස් හය පාරකට වඩා උඩට පල්ලේහාට ගියා. ම්හ්හු එකෙක් ආසාවට ඔන්ලයින් නෑ චැටක් දාන්න. පරණ පොටෝස් ටික බැලුවා... බ්ලොග් දෙක තුනක් කියෙව්වා... යාන්තමින් 9.30 වෙලා. වීරත් කොලි සටන ජය ගෙන තිබුණා. කළු සුදු හින්දි සින්දු පෙළ පරණ වර්ණ සින්දු පෙළක් දක්වා මාරු වෙල තිබුණා. ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටියක් හා වෙනත් පා පන්දු තරගයක් විකාශය වෙමින් තිබුණා. තැනින් තැන ඇහෙන පුංචි පුංචි කතා ගොඩක් මහා කාලගෝට්ටියක් දක්වා උඩු දුහා තිබුණා. මම මාත් එක්ක තනිවෙන්නට හිතාගෙන ආවත් වැඩක් උනේ නෑ. හිටියා ඇති. බැස්සා එලියට. අඩි කිහිපයක් යන්න හම්බවුනේ නැ පිටි කොටනවා වැනි සංගීතක් යන්තමින් කනේ ගෑවුනා. අසලින් ගැවසුනු මහා දේහධාරී අප්‍රිකානු ජාතික ආරක්ෂකයා මම බලාපොරෝත්තු වුනාටත් වඩා මට ඒ සංගීතය ආපු ඉස්සව්ව ගැන දීර්ග විස්තරයක් කලා. ඉන්දියානුවන්ගේ සමාජ ශාලාවක්ලු. ඉන්දියානුවන්ගේ ආතල් අපිට දිරවන්නේ නැති නිසාම යන්නට හැරුණත් අන්තිමටම ඇහුන වචනේ නිසා ඉස්සරහාට තිබ්බ අඩිය පස්සට ගන්න උනා. House සංගීතයට නටන්නට කවුද අකමැති.   

පඩි පෙළ නැග දොර අරගෙන ඇතුල් වූ විගසම දැනුනේ පෙර කී සංගීතය වෙනුවට දැන් ඇහෙන්නේ හින්දි චිත්‍රපටි වල මංගල උත්සවයකදී ඇහෙන සින්දුවකි. දෙවනුවට දැක්ක දෙයින් පොඩි කුකුසක් දැනුන නිසා කොනේම තිබ්බ මෙසේ පුටුවට බර උනා. ශාලාවේ මැද තනා තිබුණු අඩියක් විතර උස වේදිකාවක ඉන්දියානු හා පකිස්තානු සම්භවය ඇති සුන්දර කිරි කිරිස් යුවතියන් තුන් දෙනෙක් බඹයක් විතර ගැඹුරැති බුරියත් අර '
flawless legs' ද මොනාද කියන එව්වත් විදහා දක්වමින් සරාගී නැටුමක් රඟ දක්වමින් උන්නා. එවැනිම තවත් සුන්දර ලඳුන් දහයක් විතර පසුපසින් තිබු බැංකුවේ තම වාරය එනකන් කල් මරමින් හිටියා. වැරදි තැනක ඉන්නේ කියලා දැනුනත් මොකද්ද මෙතන වෙන්නේ කියලා දැන ගන්න තිබුණ ආශාව ඉහ වහා ගත්තා. සුපුරුදු සන්නාමයෙන්ම ඇනවුමක් බාර දී දුම් වැටියක් දල්වාගෙන සුන්දර හින්දි සන්ගීතයට දෙසවන් යොමු කරමින් නොගැලපෙන නැටුමෙහි දෑස් රැදෙව්වා. ඔය අතරදී තමයි පස් දෙනෙකුගෙන් සැදුම් ලත් කණ්ඩායම් දෙකක් දෙකොන ඇති ඔවුනටම කල් ඇතිව වෙන්කර තිබුණු මේසයන් වටා අසුන් ගත්තේ. ගෙදරට වඩා මෙහි හුරුපුරුදු බවක් ඔවුන්ගේ හැසිරීමෙන් දැනුනා. කොහේදෝ මුල්ලක සිටි මැනේජර් සහබ් දුවගෙන ඇවිත් වැන්දේ නැති ටික විතරයි. රඟ දක්වමින් සිටි ලඳුන් නැටුම නැවැත්තුවා. වාඩි වී හිටි ලඳුන් හුන් අසුනෙන් නැගිට්ටා. ලඳුන් සියල්ලෝම පෝලිමට සිට ගෙන අල්ල මුහුණට පෙන්වන ඉන්දියානුවන්ගේ ආචාරයකින් සංග්‍රහා කලා. ඇනවුමකුත් නැතුවම වැඩට හිටි කොල්ලන් කඩිමුඩියේ මේසය අඩුම කුඩුම වලින් පිරෙව්වා. මයික්‍රෆෝනයක් අතැතිව ඉදිරියට ආපු මැනේජර් මහත්තයා හින්දියෙන් දීර්ඝ විස්තරයක් කලා. ක්ෂණයකින් මුළු ශාලාවම නිෂ්ශබ්ද උනා, අඳුරු උනා.  

මොහොතකින් විදුලි පහන් දැල්වෙද්දී කළු පාට සාරියකින් සැරසුනු සුන්දර ඉන්දියානු යුවතියක් ඇගේ දිගු කෙස් වැටිය විහිදා, නළලට පොට්ටුවක් තබා, පා වැසුමක්ද නොමැතිව, කිසිදු අභාරණයකින් තොරව, සිනහවකුදු නැතුව, වේදිකාව උඩ විලියෙන් තොරව සිටගෙන සිටියා. මට ක්ෂණයකින් මතක් උනේ ශිවන්‍යාව. අර්ජිත් සිංග් ගේ මධුර ස්වරය වැයෙද්දී ඇගේ නැටුම කමක්ක්‍රරමයෙන් තීව්ර උනා. ඇයගේ නැටුම අතීශය සරාගී නැටුමක්ම උනා. පෙර කී එක් කණ්ඩායමක් ඉදිරියේ ඈ බිම පෙරළෙමින් හා ඇදෙමින් මම කවදාවත්ම දැක නැති තරම් සාරාගී මෙන්ම සුන්දර නැටුමකට වඩා රැඟුමක් පෑවා. කණ්ඩායමේ නායකයා යැයි හඳුනා ගත හැකි ඉන්දියානුවෙක් සිෂා දුම් රැලි යවමින් ඔහුගේ නමටම වෙන් වූ මේ රැඟුම නිකටේ අත හොවා හිස දෙපසට නලවමින් සිහින ලොවක මෙන් රස විඳිමින් උන්නා. නැටුම අහවර වෙද්දී නායකයාගේ අණින් ගෝලයෙක් සල්ලි මිටියක් ඔහු අත තැබුවා. ඒ සල්ලි මිටිය ඇ දෙසට විසිකර ඔහුගේ වතකම කියා පාමින් ඇගේ නැටුමේ වටිනාකම සතෙටම ගෙවලා දැම්මා. එයිනුත් නැවතුනේ නෑ. දෙවැනි අණින් රූප සුන්දරියන්ට පළඳවන ඔටුන්නක් ඔහුගේ අතට වැඩියා. එය ඇගේ හිසේ පලන් ඔහු ඇගේ කොපුල් සිඹ ආචාර කලා. ඇය ඇගේ අල්ල මුහුණට පෙන්වා ආචාර දක්වමින් අන් ලඳුන් හා එක්වුණා. මම බිල ගෙවා දමා house සංගීතය සොයා ගියා.

Wednesday, 1 February 2017

අමතක වී ගිය ඈ ගැන


රුව වැහැරිලා ගිහින් ඇතුවත්
ඇයි ද නොම විමසුවේ මෙතුවක්
දෙතන එල්ලා වැටෙනු දුටුවත් 
ඇයි ද නොම විමසුවේ මෙතුවක්

සඳ අවරට ගියා සේ
පැන්නා කඩයිම් වයස ඈගේ
ආදරේ සුව සොයපු යහනේ
දඟම මල්ලක් නිදයි ඒ පපුතුරේ

පිය කිරුළ මගේ හිස පළන්දා
ඇගේ දරුවෙකු සේ මා රැක්කා
මගෙන් උන ඒ අඩුව දැනිලා
මොනවා කෙරුවත් මදියි සිතුනා

වැරදි හැඟුමක් හිත පෙළයි අද
අකුරු ගැලපිය නොහි ඈ ගැන
හිතට ආ ඒ වදන් එලෙසම
අපිලිවෙළකට අමුනමි මම

Saturday, 21 January 2017

පොළොන්නරුව හා මැණිකේ නැන්දගේ ආදරය


මහවැලි ව්‍යාපෘතියට අනුබද්ද කුඩා ව්‍යාපෘතියක ඔඩිට් එක ලැබුණාම ඔය පොළොන්නරුව, හිඟුරක්ගොඩ, මැදිරිගිරිය, දිඹුලාගල වගේ හතර දික් බාගෙම කරක් ගහන්න ලැබෙනවා කියල දැන ගත්තාම ලැබුණ සතුට කියන්න වචන නෑ. ගොඩක්ම සතුට ගෙදරින් එලියට පැනල ඉන්න ලැබෙන එකට. සති අන්තයට විතරක් ගෙදර එන එක ගෙදරින් වැඩි සැලකිලි ලබන්නත් හොඳ හේතුවක් උනා. ගමින් ගමට ගිය මේ ගමනේදී මට මෙන්ම දින්නාටත්, තරියාටත් අමතක නොවන මතකයන් එකතු කරන්නට 'රිදී පොකුණේ' ඇයට පුළුවන් උනා. ඒ 2007 දී...

මැදිරිගිරියේ Hub එකේ වාහනයකින් 'රිදී පොකුණට' ගිය අපි තුන්දෙනාට පොළොන්නරුවට හුරු කර්කෂ දූවිලි සුළඟ වෙනදාටත් වඩා තදින්ම දැනුනේ අනිත් ගම්මාන වලට වඩා ඉතාම දුෂ්කර නිසා. අපේ මුල්ම අදහස උනේ මේ ව්‍යාපෘතිය මේ ගම්මානයට ආපු ඒකම ලොකු දෙයක් ලෙසටයි. සමිතියේ තනතුරු දරන මැදි විය ඉක්ම වූ පිරිමි 03 දෙනෙකු අපි එනතුරු මග බලන් හිටියේ හරියට අපේ බෑග් ටික උස්සනටම ඉන්නවා වගේ. (ගමකට ගියාම දවස් 02-03 ක් ඉන්න වෙන නිසාම දත් බුරුසුවේ ඉඳලම දාගෙන යන්නේ) 'රිදී පොකුණට' එනකොට 10.30 ට විතර ඇති. මමයි දින්නයි පොඩ්ඩක් පැත්තකට වෙලා දුම්වැටියක් පානය කරන විටත් තරියා අර පිරිමි 03 දෙනාත් එක්ක දැනටමත් උගේ සුපුරුදු කතාව පටන් අරගෙන තිබුණා. ගමට ආසන්නයෙන් තිබුණ කුඩා පාසලක පංති කාමරයක වාඩි උනේ වැඩේ පටන් ගන්න හිතාගෙන. දෙසැම්බර් නිවාඩුව නිසා මේ පුංචි පාසල වැඩ කරගන්න සුදුසු පරිසරයක් නිර්මාණය කලා. මේ පුංචි ගමෙන් මීට වඩා මොනවා බලාපොරොත්තු වෙන්නද? ඈතින් පන් මල්ලක් හා කේතලයක් රැගෙන එන විටයි මුලින්ම අගේ රුව මම දැක්කේ.  මැදි විය ඉක්මවා තිබුණ අගේ පියකරු මුහුණ මට අද වගේ මතකයි.

"අයියේ මේ මහත්තයලට තේ ටිකක් බීල ඉන්න කියමු"
"මහත්තයලා තේ ටිකක් බීල හිටියා නම්..."
"මේ කාෂ්ටකේ හැටියට තේ ටිකක් නොබී පුළුවනැ...තේ බීලම වැඩ පටන් ගමු මහත්තයෝ..."

මුලින්ම අතට හම්බ උනේ අල්ලක් තරම් ලොකු කැවුමකි. ගිය හැම ගමකින්ම වගේ ලොකු කැවුමක් එක්ක තේ බොන්න ලැබුන නිසා වැඩිය හිතන්නේ නැතුවම කවුමට හිත යොමු කලා. ඔය අතරදීම ඇය හකුරු කෑලි කිහිපයකුත් එක්ක තේ කෝප්ප ටිකත් ලං කලා.

"මහත්තයලා වැඩිය කලබල වෙන්න එපා. ඔය ඉන්න විදිහටම ඉන්න."

ඈ කියපු දෙයින් අපි ඔක්කොම අගේ මුහුණ බැලුවත් ඇගේ දෑස් රැඳී තිබුනේ ඈතින් නවතා තිබෙන තද නිල්පාට පොඩි වැන් එකටයි. අඳුරු විදුරු යන්තමින් පහත්කර අප දෙස බලාසිටින දෑස් හතරක් අපිට යන්තමින් දැකගන්න පුළුවන් උනා. තත්පර 10 ටත් අඩු කාලයකින් වහනය ඉවතට ගියාට පසු ඇසිය යුතුම ප්‍රශ්නය තරියා ඇසුවා. 

"ඔය මහත්තයෝ කරුණාගේ කට්ටිය. හැම දොහකම වගේ මේ වෙලාවට එනවා නොවැ. හැබැයි කිසි කරදරයක් නම් නෑ. දැන් දෙපිලකට වෙලා නොවෑ.."

පුංචි බයක් හිතට දැනුනත් වැඩිය කලබල නොවුනේ මල්ටි බැරල් එලිය ඈතින් දැක දැක සද්දේ අහගෙන නිදා ගත්ත ගම් වලටත් අපි ගියපු නිසා. පුරුදු විදිහට 'පානිය ජල කමිටුවේ' පොත් ටික පෙරලා ගත්ත මම වැඩට බැස්සා. යලිත් ඇයව දුට්වේ දහවල් කෑම ටික සුපුරුදු පන් මල්ලටම දාගෙන ඈතින් එන විටයි. කෑම කන අතර තුරේදී ඇය අපට කිව්වේ ඇගේ ගෙදර නවතින්න පුළුවන් බවත්, අපේ මලු ටික පිරිමි 3න් දෙන අතේ එවන්නටත්ය. ටිකක් හවස් වන තුරු වැඩ කර ඇගේ නිවසට සභාපතිතුමාත් එක්ක යන විට ඈ රාත්‍රී කෑම වෙල පිළියෙල කරමින් උන්නා. අපට ඉන්නට කාමරයක් ලෑස්ති කර තිබු ඇගේ මුල්ම ප්‍රශ්ණය උනේ ඇළට යනවද නැත්නම් ළිදෙන් සොදනවාද යන්නයි.

"මේ රාත්‍රී ජාමේ ඇළට යන්න එපා මහත්තයෝ. සර්පයෝ අඩියක් අඩියක් ගානේ. දැනට ළිදෙන් හෝදගන්න. හෙට උදේට මාත් එක්කම යතහැකි ඇළට".

ඇගේ බසට කීකරු වී ළිදෙන් ඇඟ සෝදා සරමට බැස ගත් අපි තුන් දෙනා ඇයත් සමග කුස්සියේදී පුංචි ආගිය කතාවකට එකතු උනේ තවමත් ඇය රාත්‍රී ආහාර වේල පිළියෙල කරමින් උන්න නිසා. උණුම උණු තේ එකක්ද අතැතිව යන මේ කතාබහේදී ඇය අගේ ජීවිත මතක් බිඳක් දිගහැරියා. තුන් දරු මවක් වන ඇගේ සැමියා මිය යන්නේ අවුරුදු පහළොවකට පෙරයි. වැඩිමහලු පිරිමි දරුවන් දෙදෙනෙකු හා ගැහැණු දරුවෙකු සිටින ඈට අදට ඇයගාව කවුරුත් නැති බවත් දරුවන් තුන්දෙනාම කොළඹ රස්සාවක් කරන නිසා කුඹුුරු ටිකත් අඳෙට කරනවා කියා ඈ දුක් මුසු උනා. 

පසුදා උදේ මම ඇහැරෙනකොටත් දින්නයි, තරියයි ඇඳේ හිටියේ නෑ. කුස්සිය පැත්තෙන් ඇහෙන කතාව නිසා මාත් ඒ පැත්තට ගියා. මුන් දෙන්නා කුස්සියේ පඩියේ වාඩිවෙලා තේ බොනවා. මමත් බිත්තියට හේත්තු කරලා තිබුන හිරමණේ පාත් කරලා තේ එකත් අරන් වාඩි උනා. උපතින්ම 'කයිතන්' වූ තරියා අපිට පුංචි වත් චාන්ස් එකක් නොදී මැණිකේ නැන්දත් එක්ක කතාව. මැණිකේ නන්දා උදේට 'ලැවරියා' හදමින් උන්නා. කඩේ ගන්න තියෙන ඒවාට වඩා දෙගුණයකටත් වඩා ලොකු උණු 'ලැවරියා' අපි කන හැටි ඈ ආශාවෙන් බලන් උන්නේ රහට කෑමක් දී ලබන සතුට උපරිමයට විඳිමින්. එය දෙගුණ තෙගුණ උනේ අපි එහි රසත් ගුණත් වර්ණනා කල නිසා. ඇත්තටම ඒ තරමටම ඒවා රහයි. නම් මතක තියා ගන්න බැරි නිසා දින්නට ලොකු මහත්තයත්, තරියට සුදු මහත්තයත්, මට පුංචි මහත්තයත් ලෙසට ඈ අලුත් නම් දුන්නාය. මගේ මව නොමැති බව දැනගත් ඈ මට පිටුපා හැට්ට කරින් දෑස් පිසදා ගත්තාය. ඇය පසුපසින් වැටි ඇළට යන විට ඇය කිව්වේ ඇය හරි උජාරුවෙන් මේ විදිහට දරුවන් එක්ක කුඹුුරට යන්නට ආශා බවත්ය.. නැවතත් සිය දරුවන් ළඟ නොසිටීම ගැන කියමින් ඕ දුක් උනාය. ඇළට යන මග දිගට ඈ මොන මොනවදේ කියමින් ගියත් මට කිසිවක් නෑසුණේ, පැය 24ටත් අඩු කාලයකින් දැන හඳුනාගත් අපිට ඇය මෙතරම් ලෙන්ගතු වන්නේ, ඇසට කඳුළු උනන්නේ කොහොමද කියා සිතමින් ගිය නිසාය.  ඇළ අසල ගමේ ගැහැණු, පිරිමි කිහිප දෙනෙක් නාමින් රෙදි හෝදමින් සිටියා.

"කවුද අක්කේ මේ මහත්තොරු"
"මේ නංගියේ සමිතියේ පොත් බලන්න ආපු මහත්තොරු. මගේ ගෙදර නැවතිලා ඉන්නේ"
"මම හිතුවේ අක්කේ බඩ මහත, බෝතල් අඩි කණ්නාඩි දාපු මහත්තොරු එයි කියල ඔය පොත් බලන්න. මටත් ආරංචි උනේ ඊයේ දවල් කොරේ ඔඩිට් එකෙන් පැන්නයි කියලා"
" එක නෙනේන්නම් නංගියේ, මේ එහෙම පැනිල්ලක් නෙමේ"
"මැදිරිගිරියේ ඉඳලා එන අර නන්ගිලත් නවතින්නේ අක්කලාගේ ගෙදර නොවැ"
"අපෝ නංගියේ එවුන් ගැන නම් කතා කොරලා වැඩක් නෑ. නෝනා හාමුලා වගේ තේ එකත් අතට හදල ගෙනෙහින් දෙන්න ඕන. එකට මේ මහත්තොරු කොළඹ පළාතේ. කුස්සි පඩි කෑල්ලේ වැඩි වෙලා මාත් එක්ක හරි හරියට කතාව. මේසෙට කෑම අරින්න එපා කියලා මාත් එක්ක පොරේ දැම්මා. එහෙම කියලා කොහොමැයි. බලෙන් මගේ පොල් බෑය උදුරන් ගාලා දුන්නා නංගියේ. රාත්‍රියේ ඇළට එන්න තැනුවා. සර්ප විමනේ නොවැ. උදේට එක්කන් එන්න පොරොන්දුවට නවත්ත ගත්තේ"

මුවෙන් නොකිව්වට ඇයගේම දරුවන්ට වගේ මේ ආගන්තුකයන් තුන්දෙනාට ඇය පුළුවන් උපරියෙන්ම සැලකුවා. රස කෑම වේල් කිහිපයක්ම ඇය අතින් නිම උනා. ඇළ ලඟදි හමුවුන හැම කෙනෙකු එක්කම ඈ අපේ ගුණ කිව්වා. අපිත් පෙරලා ඇයගේ සත්කාර අගය කරමින් ගම්මුන් හා කතාකලා. ඒ හැම මොහොතකම ඇයගේ දෑස් බොඳව තියෙනු දුටුවා. තුන්වන දින හවස ඇයට සමුදීම ගොඩක්ම දුෂ්කර උනා. අපි තුන් දෙනා එක පෙලට ඇගේ දෙපාමුල නමෙද්දී මෙතෙක් වෙලා වාවා උන් කඳුළු දොරේ ගැලුවා. පුංචි හාදුවක් නළලත තැම්පත් කරමින් ඇගේ සෙනෙහස අපහට පෑ ඈ වචනයක් වත් නොකියා ගෙතුලට ගියත් ආපහු එලියට ආවේ නෑ. 

දරුවෙක් ගෙදර පැමිණි දිනයකදී ඒ ජංගම දුරකථනයකින් අපි තුන් දෙනාට කතා කරන්නට ඈ අමතක නොකලා. ඒ හැම වතාවකදීම අඩුම තරමේ දෙතුන් වතාවක් වත් ඇගේ හඬ බිඳී ගියා. ඈ ඇගේ හඬින් ඒ හැම වතාවකම අපේ දෑස් බොඳ කළා. 2013 යම් දිනක දින්නගෙන් ලද කෝල් එකකින් ඇගේ අභාවය තහවුරු කළා. දුරු රටක සිටි ඇගේ පුංච් මහත්තයට එන්නට නොලැබීම ගැන ඇගේ හිතේ පුංචි වත් කහටක් නැති බව දන්නවා මැණිකේ නැන්දේ. ඒ සෙනෙහසට අදටත් නමක් නැ. එත් අඩුවක් නොවී දැනුනා හොඳහැටි මතකයි.

Sunday, 18 December 2016

සර්ව ජන ජන්ද බලය



ජන්ද පොලේ නම කිව්වම ඇඹරුණා
ලජ්ජා සිතී කම්මුල් දෙක රතුවුනා
වටපිට මුහුණු මගේ දෙසට හැරවුණා
උපහාසාත්මක දෑසින් දිළිසුණා

මට නොදැනීම මගේ දෑස් තෙත්වුනා
පෙළපතෙහි අරුත හොඳහැටි සිහිවුනා
'සර්ව ජන' වචනේ තේරුම වැටහුනා
වාසගමෙන් මගේ කුලය හෙලිවුනා